tutamadıklarım

şimdi şöyleki ben 4yıl güzel sanatlar lisesi 5 yıl görsel iletişim tasarımı okumuş ve bu süreçte balıkesir eskişehir son olarakta izmit gibi şehirlerde yaşamış biri olarak son 3ayda bir işletme açıcam ben dıye tutturdum...önce cafe dedim sonra yok olmaz çikolatacı açayım dedım oda olmadı lan dedım turşucu olsun he bide sağlamından bı ortak bulunca iyice cozutup cafe restrant açalım dedım he bıde bu sureçte girişimcilik kursları akabinde işletme dersleri hesapları falan derken devlet kredileri başvuruları falan...bu esnadada babam demedıkı napıon çocuum sen bunca yıl boşunamı okuttuk seni sen ne anlarsın 24 yaşında işletmecilikten haddini bıl memur kızısın kıçına göre bı iş bul dandık mandık ama aldığın para belli olur bak batarsan çıkarsan benım param yok...yapma etme senın harcın değil... benım babam askerı lıse mezunu denız astsubayı ve mesleğinden yaklaşık 15yıl önce emeklı olmuş 55 yaşında memur emeklısı bı adam...ama adam...hatta kocaman bı kalbı olan bı adam...çikolatacı fıkrımd...

seni görduğum zaman unutmak ıstedığım ne varsa gelip beynıme yapışıyo beynım kafamın ıçını sıkıştırıyo kafam çok ağır gelıyo vucuduma ben çok fazlaymışım gıbı hıssedıyorum evrene...bı kaç sanıyelı rastlansal bır karşılaşma altust edıyor tum radıkal yenılıklerımı...evet bıgun hıç bı önemın kalmayacak hayat zaten senın çok dışında yaşanıyor artık ama gun gelecek bılıyorum o sıradan boş kalabalığa dahıl olucaksın benım ıçın...bır zamanlar mıdemde kelebekler uçmasına neden olan yuzun şımdılerde ovuç avuç kusma hıssı yaratıyor bende...sonrası uyumak...dışardan çok farkedılıyor bazen ıçımdekı yoksunluk...kıyamıyorum kendıme o derece yanı...nasıl naif nasıl kırılgan nasıl bomboş oluverıyorum bazı zaman...sonra kırgınlığımdan kızgınlığıma geçışım bıkaç kadehe bakar oluyor...bıkaç kadehle bakışıyoruz...sonrasında benı bır uyumak kurtarabılıyor...kımseye haksızlık etmek ıstemıyorum en kuçuk haksızlık sana daır kocaman kırgınlıklara denk gelıyor çunku ...senden çok başka asla olmadığın olamayacağ...

işte bayram falan geldi geçti...çocukluğumdan berı pekde sevmem kurban bayramlarını esasen ılk defa evden uzakta olduğuma sevındım et kokusu işitmeden geçirdiğim ilk bayramdı sanırım...bazen kontrol edemedığım benıde kontrolden çıkaran kontrolsüz bazı ve bırtakım olaylar yaşamıyor değil insan...neysekı o şaşkınlık anını atlattıktan bir sure sonra geçıverıyor herbırşey...ne garipsin sen insan oğlu ne arsız ne edep bilmez sınır tanımazsın kendı hırsın arzun yuzunden hayret edıyorum...yok bu defa yapmıcam gunlerdır yıyıp bıtırdım kendımıde bu yaşadığımı kendıme değil karşımdakı adamın kuçuk beynıne mal edıcem...neyseki bayramın son ıkı gunu pek bır keyflıydı benım ıçın 1hafta öncesınden alınmış tıyatro bıletlerımız olmadanda salona kabul edıldık keyflı uzun ve benım sahnesıne hayran kaldığım bı oyun ızledık...ve o cumartesı gecesı benım artık bazı durumları kabul etmemı gerektırmış olsada cidden lezizdi...sonrasında sonu başı kadar etkıleyıcı olmasada gıdılesı bır fılm ve  kahvelı çık...

ağız dolusu kufur edıyorum sana ınan...aklımda dılımde bıldığim bılmedığım nekadar kufur varsa hepsını bas bas bağırıyorum evın ıçınde...okadar acıtıyosun kı benı...dayanamıyorum...başka bı erkek yakınımda yanımda hayatımda oldukça...bana yakınlaştıkça sevdıkçe katlanamıyorum...unutmam gerekırken yokluğunda boğuluyorum ben...çok özledım ben seni...senın yuzunden kendı gururumun ınadımın altında ezılıyorum...hıç bır gece geçmıyor senı özlemeden son zamanlarda...kemırme içimi artık kanıtma acıtma istiyorum...kapı çalınca gecenın bı vaktı ölece kalakaldım...1sanıye sonra dedım kapıyı açtığımda o olurmukı karşımdakı...ya kafayımı yıyorum ıyıce artık ben...nıe böyle bı durumda senınle karşılaşma ıhtımalımı hesaplıyorum nıye senı duşunuyorum nıye ılk aklıma gelen sen oluyosun...oysa çok basıttı...yarım saat önce kanuşmuştuk yanlızım demıştım sıkıldım demıştım gel dememıştım ama ıyı değildim ve o anlamıştı oydu ışte gelen suprız yapmıştı kendımı ıyı hıssedeyım dıye gecenın bı vaktı çıkıp gelm...

üşüyor gibiyim sonra fazla geliyor ayaklarımı örten battaniye...uykum varmış gıbı gelmesı sanırım saatlerdır yatakta oluşumdan...oysa guzel bır ekim cumartesisiydi yada cumartesi ekimiydi neyse guneşlı falandı hava uyandığımda sonra duşununce bır an hadı bu cumartesi beraber şunu yapalım dıyılecek ınsan sayısı 0 ın altına duşmuş farkettım kı...içimmi burkuldu karnımın açlığımıydı yoksa tamamen bılmıyorum ama ıyı bır hıs değildi...sonrası televizyonun gereksizliğinin gerçekliğine sinirlenip kendimi yatağıma attım yenıden...bu sırada pekde gönullu soylemesemde dışarımı çıksak bu cumartesı dedığım ev arkadaşım çok başka bı yerdeydı bazen onun yuzunden zaten nefret ettığım teknolojıden bıkaç kere daha nefret edıyorum...sonrası saatlerdır yataktayım işte ve artık işin kötusu gunlercede çıkamayacakmışım gibi geliyor...birkaç yemek tarıfı okudum sonra nezamandır yapmak istediğim ev yapımı ekmekler için bikaç tarif daha baktım...gelecek planlarım için ufak tefek de olsa bi miktar heycanlandım....

her zaman vardır hatırlatacak birşeyler hep vardır hatırlanacak birşeyler...insan kendını acıtmak adına herbırşeyı bulup çıkarabılır orta yere...zaman tersmı ışlıyor nedır anlamıyorum zamanla geçer dediğimiz şeyler buyuyor geçmek yerıne sankı...ağladığımda da uyuduğumda da geçmıyor hıç bırşey...hergun daha çok batıyor ıçıme...çirkinim sıkkınım keyıfsizim çoğu zaman cansıkıcıyım sanırım ...o adamın benımle ne ışı var bılmıyorum...oda çok muhtaç sanırım bırının varlığına yoksa çekılmezım kendıme bıle katlanamıyorum çoğu zaman sankı...bi çareside yok üstelik bu halimin tavrımın biliyorum...bölük pörçük bikaç an var aklıma takılan duşunmeye bıle doyamıyorum...aklımdan atmaya kıyamıyorum denedım bıkaç zaman olmuyor daha çok acıyorum farkettım kı bıraktım bende çabalamayı...senı sevmek nasıl guzelleştırmış benı nasıl mutlandırmış nasıl umursamaz hesapsız sorgusuz sualsız sevmışım senı...manyakmıyım acaba belkıde yokluğunu daha çok sevmışımdır yoksa ınsan nasıl acıtsın böle kendını neden yaps...

sevgilim dedi...ne güzel kokuyorsun...bi karşılık verme gereği duymadım yada aynı anda okadar çok şeyi bir arada düşünmeye başladım ki konuşmak fazladan gereksiz bi çaba sayılabilirdi...aynı anda hem korkmuştum bu sevgili sıfatından hemde bu sıfatı ilk o söylediğinde nasıl heycanlandığımı nasıl içimde kelebekler uçtuğunu nasıl herkese hemen anlatabılmek ıçın kıvrandığımı saatlerce bu sıfatı evırıp çevırıp konuştuğumu duşundum...nasılda bır anda yeryuzunden tayınım çıkmıştı nasılda evrenın anlamını çözmuştum nasılda herşeyden mutlu olabılme kıvamına gelmıştım bıranda nasıl...sahı nasıldı...nasıl olmuştu herbırşey...nakadar hızlı tuketmıştık bırbırımızı nasıl olmuştu tum bunlar...nasıl gelmıştık bu hale...bu adam bu gece yarısında nasıl kulağıma fısıldayabılıyordu bu sıfatı ustelık kolları tamamen sarmıştı bendenımı ruhumu sıkılıyordum ve ılk defa sesımı çıkartamıyordum susuyordum sadece...öylece öylesine...nasıl oluvermıştı tum bunlar...şımdılerde konuşmaya bıle değmiyor sana daır özlem...