tutamadıklarım

insan önce yüreğini özgür kılmalı...bir diğerinide sevebileceğini görmek için...hemen vazgeçmemeli kucuk fırsatlara ızın vermeli...mutlu olduğunu görünce hemen öle kaçıp saklanmamalı...eski kalp sızısına takılıp kalmamalı...bazen olmaz... ıyıkıde olmaz olamayacağından olmaz belkıde ama bız o an olamıyacak olana değil olmayana takılıp kalırız olmaz oysa olmak zorundaymış gıbı üstelik hiç olduramamışken birtürlü... başkabırının ruyalarında uyanınca bikaç vakıt sonra önce şaşırıp bocalayıp eskı sızlayan yerlerıne sarılıp azbıraz mutsuz hıssedıp...sonrasında gece ırkılmelerıne alışmışsındır hayatının senlı vakıtlerının çokluğunu görunce bıde sımsıcak hıssedınce ıçını...varlığıyla artık yalnız hıssetmemeye başlarsın kendını...şanslı bıle hıssedersın...eskı sızılar geçer  esasen farkedersınkı zaten hep geçmek için var olmuşlar...ızın vermek gerekır geçıp gıtmelerıne...ayaklarının yanından akıp gıderken onlar sen kalkıp bi çay demlersın...elinde bi şişe şarabıyla gelen şehrin en güzel yer...

neden bukadar mutsuz hisseder insan...tek bır adım atacak halım yok...hıç bır beklentım ümidim yok sanki...ölece olduğum yerde kalakalsam kıpırdamadan konuşmadan...içimde hep mide bulantısı boğazımda takılı bişeyler var...bırı hık dese gözlerım boncuk boncuk akacak sankı yanaklarımdan...hiç iyi hissetmiyorum hatta hiç bir şeyi hissetmiyorum sanki...beklentilerimmi boştu yoksa geçmi kalmıştım herbirşeye yoksa henuz erkenmı iyi birşeyler olması için...ne ılerı gıdebılıyorum ne gerı donebılecek cesarete sahıbım ...canım kendınden bıle memnun değil nasıl sıkkın bıkkınyanlış bı yerdeyım yanlış bı zamanda...yanlış uykulara yatıyorum ytanlış sabahlara uyanıyorum sanki...herşey yanlış ilerliyormuş gibi...hiç kimseylede bı ılgısı yok ustelık tum bu hıssın...şarap bile eskisi kadar lezzetli değil sanki rakı içmeyeli kaç vakit oldu kimbilir...oysa kaç kişiye sevdirmişliğim vardır o bulanık puslu beyazı...eskiden bi 70lik ile kapımıza dayanan dostlarımız vardı...bukadar korkutmuyordu hayat...ve bi...

güzel bir şeyler olmasını beklemekten yoruldum sanırım...üniversitenin son yılında hala hiç birşey başaramamış ne yapsam diye ölece karma karışık duruyorum durduğum yerde...bi adım öteye gıtmeye kalksam ne varsa ayağıma takılabılecek herbırşey ortalığa saçılıverıyor sankı bır anda...e ölece durmakta benı benden öte bı hale sokuyor...böle zamanlarda kendımı ya yenı bı tatlı ya bı börek ekmek bişi yaparken buluyorum...üstelik bugun bırde gıttım işaret parmağımı yaktım çok canım acıyor...telefonda konuşmaya dalıpta karemel yapma deneyımımde çuvalladım işte bırde ustune parmağımı yakınca karamellı cevızlı cheeseceke limonlu olmak durumunda kaldı...aklımdakılerden kaçamıyorum ustelık 25 yaşında hala vasıfsız eleman olarak çalışacağım bır ışte olmak da ıstemıyorum sanırım...ruhum böle abuksubuk bır yerlere sıkışıp kalmış gibi...

bazen çok çaresiz hisseder insan...çok çaresiz ve yalnız...insan bazen aklındakileri kovalayamaz...bazen uyuyamaz bazen uyusuda uykuları hep onun sol yanında biter...insan bazen nekadar mutsuz olsada birşey diyemez tek laf edemez...hatırında kalanları söküp atmak için uzattığı tırnaklarını oturup onu özlediği zamanlarda yer...insan bazen sadece gitmek ister...gidebilecek hiç bir yer bulamaz kalır...

zaten gunlerdır seni kovalıyordum aklımın odalarında sokaklarında şehirlerinde...zaten nezaman kötü birşeyler olsa aklıma senli zamanların mutsuzluğu elinde koca bir valizle gelip yerleşiveriyordu...nebıleyım daha kötulerının olduğunumu hatırlatmaya çalışıyordu ruhum bedenıme yoksa bazen sırf o diğeri olduğundan önemının kalmayışını herbirşeyin bilemiyorum...sonra dedım yavaşça kendıme usulca herşey nasılda değişiveriyor değilmi...birşeyler eksik şimdilerde ozmanlar anlayamadığım birşeyler senınle beraber benı bırakıp gitmış sankı ve ben senden çok o benı bırakıp giden bırşeyleri aramakla geçiriyorum bazı zamanlarımı...yorgun duşuyorum...şimdi çıkıp hani gelsen nederım hıç bı fıkrım yok...sesını duysam öylece kalırım belkıde belkıde sadece küfreder kapatırım yada adımı duyarsam sesınde uzerıme alınır efendım derım...sonrasında hiç birşey yapamam bunca zaman sonra...dahasına değil hüznüm zaten yanlış anlaşılmasın neredeyse hatta tamda kocaman bı sene öncesınde kalanlara benım içımın ezı...

birşey var...en başından beri beni ratasız eden bir şey var senınle aramızda...senide rahatsız ediyormu bilmiyorum...ama bir şey var...iyi olmayan kopuk böluk pörçük birşey...ve ben o oldurulamayan birşeylere ne zaman denk gelsem senınle olduğum için suçlu bunu hissettiğim için mutsuz oluyorum...içimdeki karanlıklarda kaybolmamak için çok daha fazla çaba harcamak zorunda kalıyorum...öyle filmlerdeki gibi yaşanmıyor artık aşklar...hatta insan aşık bile olmuyor artık...lüzumsuz kalıyor tüm o cansıkıntılarının yanında...yanıbaşında olandan çok bi beklentisi olduğundanmı yada tüm bu çaresizliğin nedeni beklentisizliğinden mi insan bir türlü bulduramıyor...sıkılıyor bunalıyor da sırf yorgunluğundan az öteye git diyemıyor yanıbaşındakıne...olurda gidiverirse örtbas ettiği yanlızlığı çıkıverır dıye belkide...kendi acizliğimin bedellerini senin boynunamı astım acaba bir bir oysa iyi insan olmaktı nıyetımız...tutmamışmı bu defa dileklerimiz dualar yerine zamanında ulaşmamışmı...içime kapanasım ...

yeni bir yol çiziyorsunuz...oldukça uzun...bılıyorsunuz...oldukçadan dahada zor...bılıyorsunuz...hatta yere yapışım kalmakta var en nihayetinde...bılıyorsunuz...rezil olmak yenılmek başarısız olmak...hepsini adınızı bildiğiniz gibi biliyorsunuz...yinede tüm hücrelerinizle istiyorsunuz o yoldan yürümeyi...nekadar acıtacağını görmek için keşke demenin acısındansa olmadı demeninkini yaşamayı yeğ tuttuğunuzdan...sırf bırılerının gözu değmesın dıye daha dun bağrış çığrış anlattığınızı bugun fısıldamak mecburiytınde hıssedıyorsunuz...sırf sarıp sarmalayıp yıllarca sakladığınızı bugun ondan bunda korumak ıstedığınızden hayalınızın buyuyup serpildiğini görmek isteğinizin ustun gelmesınden biçok şeyden...ne yüklerin altına girmeyi göze alıyorsunuz neleri feda ediyorsunuz kim bilir...hani geceleri uykularınızdan uyandıran sizi o baş ağrıları o daha önce hiç yaşamadığınız şiddetteki baş ağrıları...onları bıle kabul edıyorsunuz hayatınıza bir solukta bir çırpıda... ben ne varsa şimdiye kadar bağı...