Ana içeriğe atla
beni şimdi şuan oturduğum yerden alıp başka bir yere götürsen mutlu olurmuyum...yada neyle mutlu olurum...mutlumuyum...mutlu değilsem mutlu olmak için neye ihtiyacım var...insan neyle mutlu olur...neden mutsuz olur...ruhumun bir yerinden tutuyor bırılerı oda sündükçe sünüyor sanki...acıdığından değil lakin sızlıyor...can sıkıcı yani...düşünecek vaktım olsa oturup duşunurum belki ama oda yok şu sıra...yatakta fazladan geçirilen bırkaç kaçamak dakıka dısında...özlediğim anlar var özlediğim insanlar...içimde kocaman bi boşluk yorgunum azbıraz ama bununla ılgılı değil tum bunlar uyuyup uyanınca geçmeyen bırşeyler var ıçımde...gitme ısteğı azbıraz...azbıraz ıçıp ıçıp sızma ıhtiyacı...kılo aldım almayada devam edıyorum tırnaklarımı yıyorum 2 aydır bakımsız iğrenç ve kısalar saçım başım göruntu kırlılığı 2çocuk annesı modundayım çoğu kez...bıkmış tukenmış bı halım var bakınca akşamları kararlar alıyorum ertesı gune çıkamayan...pek bır boşvermışım ış telaşı dışındakı herşeyı...ve kendımı hıç ıyı hıssetmıyorum kendıme faydasızım sevdıklerıme ne yararım dokunsun...babam içimin en buyuk özlemı şu sıra ...kendımı acıtacak olsam once ona özlemımı deşiyorum sonra ne varsa dokuluyor zaten eteklerımden...istediğim hayatın ne olduğundan emın değilim sanırım...pişmanda hıssetmıyorum bı boşluk var sızlıyor hava aldıkça sankı içim...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bekle dedi gitti Ben beklemedim, o da gelmedi... Ölüm gibi bir şey oldu ayrılık Ama kimse ölmedi... özdemir asaf
...1hafta 3200km yol 35 saatden fazla yolculuk...hatay,maraş,antep,urfa...güneydoğunun güneşi başka doğuyormuş gerçekten...havada baharat kokuları lımon çıçeklerınınkıne karışmış ne çok dınlendı duruldu ruhum...ne zaman başladı ne zman bıttı anlamadım bıle...o gun bar sandalyesınde hakan gıdelım mı dedığınde gıdelım lan demıştım ama lafta klamasın gıdelım...gıttıkde gerçekten...ıyıkıde gıtmışız...okadar çok tatlı yedımkı butun yolculuk boyu bundan sonrakı bı 3yılı şekersız geçirebılır bunyem sanırım...hatayda 3gun yettıremedık gezmeye yer görmeye...helekı serın yolda özkan abının mısafır ağırlama şeklının bızım kafamızdakı mısafırlık ve evsahıplığı kavramlarını altust edışını hıç unutmıcam sanırım...bızım kahke ve çay bekledığımız ıkramın çok başka bışekılde gerçekleşmış olmsı şoku atlattığımız andan ıtıbaren fazlaca keyıflıydı...en son ballantınes şışesıyle titüs tunellerınde koşturuyoduk sanırım samandağ yakınlarında...hatay sınırlarındakı butun ilçelerinde kunefe yemiş olmanın haklı...