2009 kışımıydı neydi tam hatırlamıyorum  ama benim geçirdiğim en keyifli kış akşamıydı...insan bazen özler...insan bazen bikaç kar tanesinde bazılarını çok özler...sadece o an için özler...o soğuk havada poşetle kayan kocaman kocaman çocuklardan biriyken içine çektiği nefesin yakan soğuna rağmen özler...bikaç kereden fazla incitilmiş olmasına rağmen özler hemde...sırf o andaki mutluluğu için özler tek bi an için...hemde öle sıradan...buz gibi kıpkırmızı ellerın arasındaki kar savaşı sonrası kahveleri için özler...kıkır kıkır geçip gitmiş zamanı görmezden gelebilirse yada gelebildiği kadarıyla işte...bazen beceriksizce üstelik...herkesin haklı nedenleri vardı tabi ya...unutulası ayrıntılar hayatımızın içine eden zaten en nihayetinde...
onca şehirden kaçıp geldiğim yerdeyim ben hala...ben buyudukçe çok şey değişti ama hala çok guzel kar yağıyor bu şehre...bizim bikaç zaman öncesinde yuvarlandığımız karyığınlarında başka başka çocuklar var yuvarlanan...insanlar var sokaklarda gecenın bı yarısı ustelık tum yolları karla kaplı kardan kapalı şehrın...hava eksinin çok altına düşmüş durumda çoktan...ben elimde bi fincan kahveyle bıkaç kar tanesıne hayıflanıyorum içimde biyerlerde bişeyleri çok özluyorum burnumun direğimi neresiyse işte orası sızlıyor ara ara...kaldıki bide  kışın ıkı kışının bırbırıne sarılması için yaratıldığına ınandığım zamanlar aklıma gelince...törpülenmiş yontulmuş bi guzel şekıllendırlmış hıssedıyorum kendımı...kuçucuk kalmış...ölece bırakılmış...