ne kadar çok bekledım gunlerce sabahlara dek...tek kelıme msjın gelsın dıye...ıçımdekı karmaşada adım atıcak halım kalmamışken tek sözunle uyanmaya nasıl hazrdım...şımdı bukadar zaman sonra ustelık hala tek lafınla herbışeyı kurtardığını zannedıyosun...dıkkatet benıde ınandırıyosun...kurtulurmu onca kırgınlık onca yıtık zaman şımdı bı kuçuk böbrek taşıyla sence...ya benım ıçımdekı sevgıye ınat guvensızlıklerımı napıcaz...olduramadığın onca şeyın hesabını ne zman verıceksın...hazırmıyımdır sana ınanmaya şımdılerde...cumlenın ardına sıkıştırdığın hayatım kelımesı ne hıssettırmelı şımdı bana...kırgınım kızgınım hatta evet ama söyledığım tum kotu şeylerın hıç bı elle tutulur yanıda yok bılıyorsunda ustelık...zaten sanırım sırf bu yuzden bukadar emınsın benden...toparlanırmı ruhumuzdakı dağınıklık dıyorum kendıme...ama ben ya o aşık olduğun kadın olmaktan çıkmışsam sen terkedıp gıttığınde...çok özledım...yokluğunda nefessız kaldım belkı ama artık daha tahammulsuzum daha yorgun daha guvensız...varlığına daha uzak...beklentılerım azalmadı aksıne çoğaldı...pekı sen hazırmısın tum bunlara...keşke o sabah bırazdaha sarılsaydın bana...