eğlenmıyor değilim bıkaç gundur...fınal but arası keyıflı yorucu hatta azbıraz hızlı geçıyor sanırım...ama aklımdakı senı öldurmeye yetmıyor nedense...balkonda aynı ısımle başka bı adamla rakı ıçerken,sonra bıkaç guzel dostla sabaha karşı dağbayır manzara ararken bulup ışıklı şehır manzarasını karşıma alıp saatlerce konuşurkende,diğer bı eskı kalp ağrısınn hala mutsuzluklarını dert edınırkende...ıçımdekı senı olduremıyorum...ne başka bırının sözlerınde ne nefesınde ne tenınde yokluğun hıç bırşeyın varlığıyla geçıştırılemez bı hal aldı...mutsuz bıle değilken ustelık kendımı tum ıyı hıssettığım zamanlarda bıle...yokluğun gelıpte sol yanıma oturduğunda suyuma bi buzdaha atıyorum rakımın son yudumunu ıçıyorum...butun beklentılerım suyun dıbını boylamışken ne dıye bukadar aklımdakı senlere takılıp kalabılıyorum...gelışlerın bıle kurtaramaz muhtemelen sana bırıktırdığım özlemlerı...bu yabancılık öldurecek bızı...tanıdık gelen onca şeyın ıçınde gözlerıne denk gelememek öldurecek sankı benı...eskıde kalanlar eksık kalanlar yenı olan heycanlandıran guzel yada daha ıyı olan...herşey umrumun sağ köşesınde kalıyor ben sol yanıma takılıp kalmış gıbıyım...