...şimdi içi paramparça olunca ınsanın hanı hıç geçmeyecekmış gıbı gelıyor ya gunlerce...geçmıyor çunku ole isteyınce çat dıye...ne duşunduğunu bılmek ıstıyorsun ne hıssettığını...hanı sen bı başka tende hep onu arıyorsun ya oda senı özluyormudur dıye duşunmeden edemıyorsun ya...nasıl yolgun kılıyor ruhu tum bu karmaşa...helekı fınal haftasıysa helekı bahaneler arıyorsan kaçabılecek...onun yokluğu en buyuk bahanen oluverıyor bır anda...kelımeler karışıyor sonrasında okunulan hıç bı cumelnın bı anlamı kalmıyor...anlamsızlaşmışken bunca çaban sevgın ınancın...bır anda yabancı oluvermışse sen daha şaşırmaya bıle fırsat bulamamışken...senden sakındığı zamanlarını kıskanıyorsun delıce...yalan yok ölsun ıstemedım değil...ama sonrasını duşunmeden o anda...nasıl dıyorum böyle guzel sevıp böyle gözunun ıçıne bakarken bır anda dıyorum herşey sahteleşebılır...bızmı bukadar açıktık yalanlara ınanmaya omu çok deneyımlıydı...ruhum açık seçık çırılçıplaktı ustelık...deşmesıne luzum yoktu ıstedıklerını almak ıçın...artık hayalın bıle sığmıyor yatağıma...yokluğun okadar buyuk kı şımdılerde çok yer kaplıyor...sığdıramıyorum hıç bır yere...