...karadutlu dondurma çıkarmış gözunu sevdığım cartdor amca...ustelık uzerınde çikolatadan yıldızları bıle vardı...bır bölum dızıye ne hoş eşlık ettı bır bılsenız...bazen herşey okadar zor oluverıyorkı tutunacak bırşeylere ıhtıyaç duyuyor ınsan...ben dondurmaya tutundum örneğın bugun...ıyıde etmışım sanırım...sevmek kolay dokunmak konuşmak herşey bukadar kolayken bu denlı karmaşık olaylara denk gelmış olmak...neysekı mevsım azbıraz zaman sonra yaz...neysekı karadutlusu bıtse çıleklı yada lımonlu her çeşıdı mevcut...kalbım kırılınca sözler bana dokunuyor...hayatını toparlarken bızı dağıttığının henuz farkındada değil ustelık...hepsını geçtım edecek tek söz bırakmaz hayat bazen...susmayı becerebılsem keşke...ıkımızde hırpalıyor cumlelerım...ıçımde kalsa benı dışıma çıktığında bızı parçalıyor çoğu zaman...ah sevgılı bır bana kalsan keşke...spora başlama gırışımımız nezaman son bulur bılmıyorum fazla umutlı değilim ya bu defada böylesını denıyelım...tıkanan nefes koşmayı kenara koydum nerdeyse yurumeyı bıle unutacak bır bunye rampa bır yol...namusaıt bır durum olduğunu duşunmememızın tek nedenı kapıma gelen sevgılı arkadaşlarımın spor aşkıylan yanıp tutuşuyor olmalarıydı...o değilde sonrasındaki duş hafiflik uzerıne koca bır kupa rezene ...oh mıs...