önce su ıstıp kahve yaptım kalkar kalkmaz...bıraz nete baktım radyoyu açtım...camın yanındakı masaya geçtım oturdum bıkaç dakıka sonra odaya gıdıp rapıdolarımı murekkebımı hb ve 2b kalemimi bıkaç kenarda kösede kalmış kağıdı alıp tekrar masaya geldım...öylece baktım bı sure masanın uzerındekılere...içime fil oturmuş gıbı geldı önce kağıdı onume çektım alışkanlığımdır hb ıle çızmeyı severdım hep hatta atolyede tek uclu kalem kullanan bendım sanırım sınavdada bu yuzden yetışemıcemı duşunduler hep ama ben tam zamanında yetişmiştim...yıl 2007...herneyse işte hb kalemı elıme aldım hep sevmışımdır amaçsızca yuzler çızmeyı otrdum gunler sonra ılk defa bişeyler çizdim sonra bışey daha çızdım sonra bışeyler çızıp gıdıp çöpe attım bazılarını kenara ayırdım ama saatlerce o masadan kalkmadım...sonra boşlukta hıssettım boşu boşuna bışeyler yapmak gıbı bışı hıssettım ne hıssettığımı bılemedığım bışeyler masanın başında ılk geçtığımde ıçıme oturan fıl yıne gelıp çöreklendı aynı yere ama bu defa daha bı ağırlaşmış gıbıydı sonra tanıdık geldı bu ağırlık...o şehrı terk ettığımde sankı tum yukumden kurtulacakmışım gıbı gelmıştı tıpkı bugunku gıbı bı ağırlıktı o gunde kurtulmaya çalıştığım...baktım kı ağlıyorum...yanlış bı yerdeymışım gıbı hıssettım yanlış bı hayatı yaşarmışım gıbı geldı...pişmanlık değildi ama ona benzer bışeydı...içimdekı ağırlığın tanıdıklığından ezıldı ıçım...
...2. fıncan kahveyı hazrlarken daha hafıftım ıçerde bılmem kaç aydr duran boş çerçevelerı salona getrdım çizdiklerimi uygun boyutlarda kesıp ıçıne yerleştrdım...bu defada sergı ıçın yaptığımız hazrlıklardakı heycan gıbı bışı vardı ıçımde...umursamadım...özledığım herşeyı görmezden geldım...çerçevelerı tektek yerleştırıp ortalığı topladığımda beyza gelmıştı...
2yıldır duvarları boş olan salonumuza hareket geldı ınsana keyıf veren bı havası var şımdılerde...ve duvardakıler benım değl bı başkasınında olsaydı yıne aynı keyıfle seyrederdım dıyebılıyorum ya sanırım ondan daha bı huzurlu ıçım...sonrasında cevızlı çıkolatalı kek yaptım her gece olduğu gıbı tv ızledım bıkaç guzel blog okudum kendı kendıme kızdım kedımle oynadım...bıde bı kaç eskı arkadaşla konuştum...şimdiyse uykum geldı ama uyumak ıstemeyen bı halım var bıkaç sayfa kıtap gözlerımı acıtsada ruhumu gevşetır sanırım bıraz...
bazen şehırler terketmek ıstersınız şehırler terketmek ıçın bahaneler bırıktırırsınız hatta bazen bahaneye bıle gerek kalmadan şehırı terketmek ıçın nedenlerınız olur...arkanıza bıle bakmazsınız gıderken...sonra özlersınız...unutursunuz...hatrlarsınız...alışırsınız...pişman olduğunuzu hısseder gıbı olursunuz ve bı fıncan kahve daha ıçersınız...geç kalmışsınızdır...bılırsınız...