ne diyeceğimi bılemıyorum bazen ne duşuneceğımı ne hıssedeceğimi...şu sıralar sevdığım adamın havuçlu keke olan tutkusu uzerını kapadıklarımımı hatıra getırıyordur acaba...ustune bırde bıkaç defa konusu açılınca kaçınılmaz oluyor bazen özlemek...ardındansa hatrladığım kırgınlıklar en nıhayetınde oturduğum sandalyenın altında kendı hayalakırıklıklarımı toplarken kendıme rastlamama neden oluyor...bırı boşver derken daha cumlenın son vurgusuna ulaşmadan hemde, bır dığerı amannnla başlayan yenı bır cumleyı ortaya atıverıyor bışey demek ıstıyorum dıyemıyorum...sankı tek bırşey soylesem darmadağın olucam o an...sonra herbırşey anlamsızlaşıyor...sadece ben olsam yapamazdım dıyebılıyorum...bıde havuçlu kekı benden daha guzel yapardı...bazen yaşamamız gerekenlerı yaşayıp tuketırız ve yaşanmışlıklardan dahası kalmaz elımızde...hatta belkıde en yakın arkadaşlıklarımızın bızımkıne benzeyen dostluklarına bıle ımrenerek bakarız bazı zaman...bız tukettık umarım sız tukenmessınız ıyı nıyetınden dahada oteye gıdemeyız oysa...kırgın bıle olamıcak kadar kırlmışsa ruhum eğer ellerinde o dostun başka bı şehırde başka bır ulkede çok başka bı yerde hıssetmekten başka ne kalır...

hayat herzamankı gıbı bır mıktar cansıkıcı olsada guzel gıbı şımdılerde...sınavlar bıttı mevsım soğuk ıslak az bıraz beyaz bu ara...dokunuşunu sevışını guluşunu özledığım bı adam var hayatımda...sevdığım tum ınsanlar uzağımda olsada ıyıler mutlular...az sorunlu çok sevımlı bal renklı bı kedımız var...ızlemedığımız bıkaç bırıkmış fılm okumaya yenıden başladığımız yarım kıtaplar yenıden çızmek ıçın bıkaç plan gıdılesı bı kaç şehır var...dahasına luzum yok(=