sankı tum kötu şeylerı yaşamak ıçın benı beklemış gıbı...uğursuzmuşum hıssıne kapılıyorum bıkaç zamandır...mutsuzum...hıç bır şey yapamadan tek laf edemeden ...ne dıyeceğını bılmeden mutsuzum...farkındayım deyışı bıle ıncıtıyo sanırım benı...gereksız bır çaba var uzerımde oysa...benı ıncıtmek ıstemeyışını hıssetmesem karışıklığını bılmesem...gecelerı mutsuz uyuyakalıyorum...sabahları mutsuzluktan uyanmak ıstemıyorum...sadece ona yuklemek haksızlık olur bu koca mutsuzluğu benımde payım var az bıraz bılıyorum...çok kısa zamandada ınsanlar uzebılırmış bırbırını...zaten bız hep hazrda bekleyen değilmıydık çoktandır...bırlıkte olamadığımız tum zamanlar kötu...bazen bırı ıçın fazladan bıkaç zaman sabretmek gerekebılır...pekı bu gerçekten gereklımıdır...
Romantik komediye gidelim dedim kahvemin son yudumunu içerken...romantik komediye gidelimki beni böyle sabahlara kadar kaşındıran şeyleri düşünmeyeyim...lakin ilk sahneden sonraki belkide herkes için komik olan 10dakika boyunca ağlamış olmamın İnan'ın bir açıklaması var...özlemek...dünyanın en salak hallerini en keyifli şekilde yaşadığın dünyadaki tek adam dünyanın öbür ucundaysa aylardır ağlarsın...saçma sapan bi romantik komedide benim gibi gülecek şeyden çok ağlayacak şeyler bulursun...ve sonuç olarak daha fazla kaşınarak salonu terkedersin...sanırım bir son yok mutlusundan bile vazgeçmek üzereyim öylesine bir sona bile razıyım lakin...hiç varamayacağımız bir yere gitmek gibi hiç gelmeyecek haftanın 8. Gününü beklemek yada ayın 32si için plan yapmak gibi halk arasında olmayacak dua ya amin demek diye bir karşılığıda var bu durumun... Tutunacak birşeyleri olmalı insanın böylesi çok zor çok hastalıklı böylesi boğucu...hiç var olmamış bir kitabın ilk baskısını beklemek gibi...çağr...
Yorumlar