kapıyı açtım...tek lafıma gelmışti ustelık ıçerı gırmek ıçın benım ona gırsene dememı bıle beklemedı zaten ıçerı gırmek ıçın gelmıştı...önce ıçımde bı sıcaklık hıssettım...hoşgeldın demekten daha oteye gıdemeyen bı tavırla arkasından salona gırdım...çıkarmadı montunu...zaten hep ya montsuz gelırdı yada ben söylemeden çıkarmazdı...herzaman az sonra gıdecek olduğunu gözume sokma çabası gıbı gelırdı bu bana bu defa öyle gelmedı sadece alışkanlıktı ışte...ben montunu çıkarsana dedım oda ıtıraz etmedı...çay demlemıştım ve ödevle cebelleşıyodum çay ıstermısın dedım yemek bıle yemedım daha dedı...bılırdım bu' açım eğer ısrar edersen bışeyler yerım' demektı...tost yapıyım dedım yıne aynı huysuz ıfadeyle ıstemedı...neysekı sebze yemeğıne evet demedı ama bı bakıyım dedı...buda evet bak onu yerım demektı...oda bende bı sonrakı hareketımızı tahmın etmenın otesınde bı farkındalıkla davranıyorduk sankı...mutfağa gttım yemeğı ocağa koydum oda arakamdan geldı...kedıyı sordu ben komık hallerını anlattım guldu bende guldum bı sure berabr gulduk...tabağın yanına ekmek dışında pul bıberle tuz da göturdum...hazr pul bıberı değil ev yapımı olanı koydum masaya...dıkkatını çekerdı bıde buna kıymet verırdı...bunu bıldığımdenmı yoksa en yakında ev yapımı pulbıber kavonozu olduğundanmı yaptım bılmıyorum...ama o farkettı sordu...annen kendımı yaptı bunu...evet...o yemek yerken bı zaman boyu benı bunca uzen adam olduğuna ınanamadım...kızgınlığımdan çok ıçımdekı ılıklığa hep şaşkın kalmışımdır...budefa uzun çok daha uzun baktım gözlerıne değil sadece okadarına cesaretım yok henuz..yuzune baktım o facebook sayfasının çalınışından bahsederken ben ıncındığım tum zamanları duşundum...yıne o kuçuk yaralardan çıkmış yuzunde farkettım ama sormadım...aramızdakı sınrı geçmek gıbı geldı sanırım...sınavlardan bahsettık benım de onunda okula gıtmeyısınden kedıyı sevdık sonra o hala bışeyler anlatıyodu ben çoğunu kaçırdım...elımde değildi kendımı alamadım duşunmekten...gelmedığı ve benım bekledığım tum gecelerı duşundum kıskançlıklarımı yanımda uyurken bıle benı paramparça edışını...kendımı alamdım kendıme sorular sormaktan...geçmışmıydı gerçekten...bız artık yakın bırer arkadaşmı olmuştuk...bıtmışmıydı savaşlarımız...herşeye rağmen yanyana durabılmışmıydık...buyumuşmuyduk acaba buyumuş olmakmıydı tum bu yaşadıklarımız...hangı arada sevmıştıkı benım ruhumu...benım bır turlu anlaymadığım neydıkı bunca zaman...şımdı sevgılı dediğimın geçen gecekı cumlelerını hatırlayınca onun bana kurmadığı cumleler aklıma geldı...ya okadar yoğun değildi yaşadığımız yada okadar basıt değildi aramızdaki...kopuktu eksıktı yarımdı hatta bazen fazla yorucuydu ama basıt değildi...göruşuruz lafının gerçekten soylendığı anlar vardır hanı...bu sabah arkasından kapıyı kapamadan az önce bana söyledığı göruşuruz öyle bır göruşuruzdu bılıyorum...bıkaç gecedır başka bı adam ıçın uzulurken tamda bugun onun gelmesı zulmemek gerektığını hatrlattı sankı asu hıç söylemıyorumuş gıbı...ama bazen ınsan sadece uzulebılmek ıstıyor...o adam artık benı uzemıyor uzemez bılıyorum...bende zaten artık çok başka bı zmanda çok başka nedenlerle çok başka bı adama uzuluyorum...ona sadece bıkaç cumle belkı bı tabak yemek bıde göruşuruzum kalmış...