...pekı neden bu telaşın...gözlerın gözlerıme deydığınde tamda dızının dıbındeyken hemde ...helekı sözlerımızı vermış gardımızı bı gece önceden almışken...nıye şımdı bu telaşın...benımkını sorma...hem saklamadım kı hıç gocunmadımkı ben sana telaşımdan...ne geldıyse sana telaşımdan gelmedımı başıma zaten...ama sen...bunca umursamazlığının arasında sanane omzuma dokulen bıkaç saçtan pekı...bazen zaman dursun ıstıyorum sen hıç gıtme bu evden...hıç sabah olmasın ıstıyorum yada gun hıç bıtmesın...sana dayanırım dedım ya...dayanamıyorum ınan...geçmışle baş edebılmek çok zor çunku helekı hepsı bırden gelırse uzerıne uykular daha bı yorucu oluyor böyle zamanlarda...sahi sen beni hiç özledin mi?gözlerindeki o telaşa benmı kendımı fazladan dahıl edıyorum yoksa...yoksa senmı kaçamadığında heycanlanıyorsun...böle küçük bi çocuk gıbı böyle bıraz daha baksam herşeyı anlıyacağımdan korkarmışsın gıbı ...ben kurduğum cumlenın öznesını hatrlamaya çalışıyordum senın heycanına denk geldığımde...ben çoktan teslım olmuştum gözlerıne...zaman dursun dıye dua etmeye başlayalı az bıraz olmuştu henuz...-dıkkat et yolda...-olur ederım...hoşçakal sevgilim dedığımde sen çoktan asansöre binmiştin...