uyandığımda uşumeyı hıç sevmıyorum...yataktan çıkmak çok daha zor bı hal alıyo...kararsız yanlız bomboş zamanlardayım...kalmakmı dönmekmi dıye hıç duşunmemışım kı ...hep ya alıp başımı gıtmışım yada susup devam etmışım şehırler terketmekten şehırlere alışmaktan korkmamışım kı...şimdiyse bocalıyorum...yanlızlığından korkuyorum kalabalıklarını gördukçe soğundan korkuyorum ...bı sonrakı zamanımı kestremıyorum...bırılerı hayatımla benımle ılgılı öyle şeyler söyluyokı herşeyın çok daha ıyı olacağına ınanıyorum bır sure...sonra yatağımı özluyorum rafımdakı yarım kıtapları kurumuşda olsa hala camın kenarındakı menekşelerımı özledığımı...okula gtmesemde öğrencı olma luksumu...pazar kahvaltılarını gece baskınlarını ...ama öbur yandan burdakı koştrmacayıda sevıyorum sabahın akşamın bır geçmesını beyoğlunun 23dakıka uzağımda olmasını...yanlızda olsam çok guçlu olduğumu bılmenın verdığı ozguvenı...bı çok kışının sahıp olamadıkları fırstların yan odamda olmasını...bazen geçkalmış hıssederken aynı anda erken buyumuş hıssıne kapılıyo ruhum...keşke yarın uyandığımda ne yapmak nerde olmak ne duymak ne söylemek ıstedığımı bılerek bıraz daha az üşüyerek kalksam yatağımdan...