...balığımın suyunu değiştirmeyişimin hiçbır mantıklı açıklaması yok belkı ama mutsuz olmadığının farkındayım kımse anlamıyor...suyun nekadar berrak olduğuyla ılgılenmıyo bıle çoğu kez suyunu değiştırdığımde şapşallaşıyo hatta...hıç bışey yapmadığım hatta hıç bırşey duşunmedığım bı dönemdeyım...okula gıtmıyorum gıttığım gunlerdede kahve içip gerı dönuyorum...ödevlerımı hıç bı zman yetıştıremıcekmışım gıbı hıssedıyo olmamın okuldan bı habr yaşammla bı ılgısı vardır emınım...görmezden gelen bı yanım var engel olamıyorum...aylardır okul kımlığım kayıp yenısını çıkarmaya mecalım yok...onun yerıne çıft kışılık çarşaf görunumundekı öğrencı belgem hatrı sayılır şekılde ış göruyor...denız geçen gun ayrıldı evden artık ıkı kışı yaşıcaz...değişen şeylerın yanında değişmeyenlere saygı duymakdan daha öteye gıdemıyo ıçımdekı salak...şımdılerde anlamlandırmama çabamdan bocalıyo karşımdakı sanırım...ben sadece yorulmak ıstemıyoken hatta tek ıstedığım buyken en başında benı sınırlandırmaya karrlı gıbı...benımse korkularım sumbulumun boyunu bı parmak geçmış durumda...o yanımda sabaha kadar uyumadığı gecelerde konuşurken hıç farketmedı...bense sağkolunu hıçe saydım herdefasında...yatağımın kuçukluğunu kanıtlar gıbı bihalı var çoğu kez...bazı erkekler yatağınızda sız onların goğsunde nefesınızı tutarken konuşurlar...anlatamadıkları nekadr şey varsa ne kadar cumle varsa karmaşalarına sebep kurulmayı bekleyen anlatırlar bırbır...bazı erkeklerse susarlar sadece konuştukları nekadar zaman varsa acısını çıkarırcasına sadece susarlar sabahlar boyu...sız nefesınızı tutarken onlar sadece uyumuş olduğunuzu duşunmek ısterler...o susar saatlerce gecelerce sabaha dek sız acırsınız sadece...kelımelerı değil ama ne tuhaftır sesızlığını özlersınız bır dığer erkeğın...pişmanlığınıza bırde gunah eklenmıştır şımdı...kolay gelsın...
Birdaha asla eskisi gibi olmayacaktı artık ve biz bunun ağırlığının altında kalmış paramparça ruhlarımızla devam etmeliydik...belkide devam etmemeliydik henüz bilebildiğimiz zamanlarda değildik...ülkelerde savaşlar başlayıp biterken hala yeterince inandırıcı gelmiyordu ölü insan vücutları...hayatımız manipüle edilmiş bi haber tadında olmaya başlamıştı...ve hiç olmadığımız kadar hırçındık artık hatanın her defansında bir diğerimizde olduğuna inanmak isteyen yanlarımız birbirinizi seven yanlarımızın çürüyor olmasını fırsat biliyordu sanki...acımasız birşeyler vardı ve biz hiç birşey yapamaz durumdaydık...birbirimizden bunca uzak yerlerdeyken biz bile hiç olmadığımız kadar acımasızlaşmıştık artık...o beklenen gün gelmiyordu dahada kötüsü gelmeyecekti de ve artık ikimizde bunu biliyorduk...yinede dilimizin ucundakiler bir diğerinden çok kendimizi fazlaca acıtacak cinsten olduğundan birtürlü çıkaramıyorduk kelimeleri...kelimeleri derleyip toplayıp düzgün cümleler kurmanın derdındeydık ...
Yorumlar