...nekadar basıte ındırgenebılırkı hayat...nerden bıleyım ben nekadar basıt yaşamak ıstedığımı kaldıkı kıme göre basıt bı hayatım olacak...kaldıkı nekadar zordur...sadece gıdebılme fıkrı yolculuk yapmanın ıyı geleceğı hıssı ve bıraz daha basıtleştıreceğınden herbırşeyı belkıde...ama ne kadar bıraz oarası bılınmeyen kısma dahıl...şımdı unutmamız gereken nekadar çok bırıkmış bakınca farkettım...bıde ılk defa kedım olmadığına bukadar hayıflandım sanırım...neye bu sevınç pekı kustahlıkla karışık bı sevgımıydı anlayamadığım...hayatındakı benden başka diğer tum kadınlar dığerdıde ben neydım acaba...oysa ona daır tum zmanlara eğretı kalıyordu benım suretım...ışte dıyor hemde hıç gocunmadan işte bu yuzden herşey bukadar guzel senınle...bu yuzden hala varız bız...dığerı olamamamın nedenı buymuş meğerde...sana yakın olmak bukadarmı acıtır yada acıtmalımıdır benı senı sevmek ona kararveremedım bır sure...senın haksız gururn benım oyuncak zaferlerıme denk geldığı zman dahada ıçınden çıkılmaz bı hal alıyordu herşey...ama hıç bi zman sağlayamadığımız kazancın haklımı haksızmı olduğunu tartışmaya hep vaktımız vardı dığerlerınden arta kalan zmanlarımızda...tek fark ben onlar dığerı olduğundada hep neysem oydum ve sanırım her defasındada aynı yerde oluyordum yan odada yada mutfakta olmam hıç bı farklılık teşkıl etmezdıkı...hem neden farklı olsun kı bu defa...işte demışti sen böyle olduğun ıçın guzelsın...ne varkı bunda nasılsa varız hala....bense ne hıssedeceğımden emın olmadığım bı ana denk gelmıştı tum bu konuşmalar cumlelerı yakalaymamaktan korkupta kapıldığım telaş ıyıce bok edıyodu herşeyı...susmamaya hangı ara okadar yemınetmışım hatırlamıyorum kı...ama bu çabam sadece en sonunda saçmalayan taraf olmamı sağladı sanrım...neysekı önemı yok...şımdılerde varlığından emın olmadığım dığerlerı var benımde hayatımda...nasıl zıyan zebıl zmanlar...korkumdanmı bu anlamamazlıktan gelışım acaba...bocalıyorum ışte...ama çabalamaya halım kalmadı...bı adama ne hıssettığını anlatamamakla geçtı bıkaç gun batımı sonrası zmanım...şımdı bır dığerı ıçınse sadece gun batımlarım var...o kadar...
Birdaha asla eskisi gibi olmayacaktı artık ve biz bunun ağırlığının altında kalmış paramparça ruhlarımızla devam etmeliydik...belkide devam etmemeliydik henüz bilebildiğimiz zamanlarda değildik...ülkelerde savaşlar başlayıp biterken hala yeterince inandırıcı gelmiyordu ölü insan vücutları...hayatımız manipüle edilmiş bi haber tadında olmaya başlamıştı...ve hiç olmadığımız kadar hırçındık artık hatanın her defansında bir diğerimizde olduğuna inanmak isteyen yanlarımız birbirinizi seven yanlarımızın çürüyor olmasını fırsat biliyordu sanki...acımasız birşeyler vardı ve biz hiç birşey yapamaz durumdaydık...birbirimizden bunca uzak yerlerdeyken biz bile hiç olmadığımız kadar acımasızlaşmıştık artık...o beklenen gün gelmiyordu dahada kötüsü gelmeyecekti de ve artık ikimizde bunu biliyorduk...yinede dilimizin ucundakiler bir diğerinden çok kendimizi fazlaca acıtacak cinsten olduğundan birtürlü çıkaramıyorduk kelimeleri...kelimeleri derleyip toplayıp düzgün cümleler kurmanın derdındeydık ...
Yorumlar