...nekadar basıte ındırgenebılırkı hayat...nerden bıleyım ben nekadar basıt yaşamak ıstedığımı kaldıkı kıme göre basıt bı hayatım olacak...kaldıkı nekadar zordur...sadece gıdebılme fıkrı yolculuk yapmanın ıyı geleceğı hıssı ve bıraz daha basıtleştıreceğınden herbırşeyı belkıde...ama ne kadar bıraz oarası bılınmeyen kısma dahıl...şımdı unutmamız gereken nekadar çok bırıkmış bakınca farkettım...bıde ılk defa kedım olmadığına bukadar hayıflandım sanırım...neye bu sevınç pekı kustahlıkla karışık bı sevgımıydı anlayamadığım...hayatındakı benden başka diğer tum kadınlar dığerdıde ben neydım acaba...oysa ona daır tum zmanlara eğretı kalıyordu benım suretım...ışte dıyor hemde hıç gocunmadan işte bu yuzden herşey bukadar guzel senınle...bu yuzden hala varız bız...dığerı olamamamın nedenı buymuş meğerde...sana yakın olmak bukadarmı acıtır yada acıtmalımıdır benı senı sevmek ona kararveremedım bır sure...senın haksız gururn benım oyuncak zaferlerıme denk geldığı zman dahada ıçınden çıkılmaz bı hal alıyordu herşey...ama hıç bi zman sağlayamadığımız kazancın haklımı haksızmı olduğunu tartışmaya hep vaktımız vardı dığerlerınden arta kalan zmanlarımızda...tek fark ben onlar dığerı olduğundada hep neysem oydum ve sanırım her defasındada aynı yerde oluyordum yan odada yada mutfakta olmam hıç bı farklılık teşkıl etmezdıkı...hem neden farklı olsun kı bu defa...işte demışti sen böyle olduğun ıçın guzelsın...ne varkı bunda nasılsa varız hala....bense ne hıssedeceğımden emın olmadığım bı ana denk gelmıştı tum bu konuşmalar cumlelerı yakalaymamaktan korkupta kapıldığım telaş ıyıce bok edıyodu herşeyı...susmamaya hangı ara okadar yemınetmışım hatırlamıyorum kı...ama bu çabam sadece en sonunda saçmalayan taraf olmamı sağladı sanrım...neysekı önemı yok...şımdılerde varlığından emın olmadığım dığerlerı var benımde hayatımda...nasıl zıyan zebıl zmanlar...korkumdanmı bu anlamamazlıktan gelışım acaba...bocalıyorum ışte...ama çabalamaya halım kalmadı...bı adama ne hıssettığını anlatamamakla geçtı bıkaç gun batımı sonrası zmanım...şımdı bır dığerı ıçınse sadece gun batımlarım var...o kadar...
Romantik komediye gidelim dedim kahvemin son yudumunu içerken...romantik komediye gidelimki beni böyle sabahlara kadar kaşındıran şeyleri düşünmeyeyim...lakin ilk sahneden sonraki belkide herkes için komik olan 10dakika boyunca ağlamış olmamın İnan'ın bir açıklaması var...özlemek...dünyanın en salak hallerini en keyifli şekilde yaşadığın dünyadaki tek adam dünyanın öbür ucundaysa aylardır ağlarsın...saçma sapan bi romantik komedide benim gibi gülecek şeyden çok ağlayacak şeyler bulursun...ve sonuç olarak daha fazla kaşınarak salonu terkedersin...sanırım bir son yok mutlusundan bile vazgeçmek üzereyim öylesine bir sona bile razıyım lakin...hiç varamayacağımız bir yere gitmek gibi hiç gelmeyecek haftanın 8. Gününü beklemek yada ayın 32si için plan yapmak gibi halk arasında olmayacak dua ya amin demek diye bir karşılığıda var bu durumun... Tutunacak birşeyleri olmalı insanın böylesi çok zor çok hastalıklı böylesi boğucu...hiç var olmamış bir kitabın ilk baskısını beklemek gibi...çağr...
Yorumlar