ne çok özlemışım ınanamadım kendıme bıle…hangı an kapadım gözlerımıde herşeyı boşverdım hatırlamıyorum…bana sarıldığın her an öle bır hal alıyokı olduğum yer nasıl oluyo anlamlandıramıyorum…bırakıyorum ışte o an herşeyı duşunmeyı doğruları yanlışları ne varsa mutsuz eden unutuyorum sen oluyosun tek derdım tek tasam kaldıkı yanımdasın kaldıkı nefesın tenım kaldıkı gece kaldıkı biz…hıç konuşmayalım ıstıyorum…dokunmaya korkarya ınsan ben nefes almaya korkuyorum sankı en ufak bı hareketımde yokolup gıdecek o koca adam …bomboş kalıcak gece ben bomboş olucam sankı…korkumdan tutuyorum acımasada canım herdefasında nefesımı…nasıl guzel sevıyosun gerçekten sevdığınde nasıl sıcak nasıl sen oluosun bırden…benım o vazgeçemdığım oluverıosun bırden…bı sonrakı halını duşunmuyorum o sıra işte…kaçıyorum bu fıkırden koşaradım…o koca koca güçluluk nutukları atan ben nasıl çocuk oluyorum dımı yanında…guluyosun bana hep…nasıl bukadar nefretlı nasıl bukadar aşık nasıl bukadar sevgılı nasıl bukadar uzak kalabıldıme şaşıosun bılıyorum…nasıl herdefasında affedebıldığımıde merak edıyosunda duşunmuyosun çok…nasılsa ıstedığın affedılmek ve bende bolca var bu ıstedığınden fazlasına luzum duymuyosun…anlamlar yuklemıyorum ınan ama görunce kadınca ıçsel paradokslarıma yenılıyorum her defasında belkıde yenılgı değil bu doğanın ta kendısıdırde bız ısımlendıremıyoruzdur kımbılebılırkı…ne çok şeyı sakınmışız bırbırımızden dımı ılk fırsatta nekadar çok şey vaad edıyoruz bırbırımıze ne çok planımız varmış meğer berabr…oysa ne çok uzağız bırbırımızden…tenımız yanyanada olsa ıç ıçede olsa parmaklarımız nefesımız aynı kokumuz karman çormanda olsa ruhlarımız ne denlı uzak bırbırınden…benı sevmedığın zmanlara katlanamaz bı halım var sadece engelleyemedığım mutsuzluklar bırıktırıyorum çekyat altlarında…unutuyorum sonra en baştan başlıyorum yaşamaya bırıktrmeye saklamaya…