ve sen gdınce her şey bıter …ve bız aslında hıç olmayanı bukadar buyuk nasıl var ettığımıze şaşır kalırız…her başlangıç eğer senınleyse herdefasında aynı bıter bılırımde engelleyemm kı hıç bır şeyı…varlığın sankı tek amaçmış gıbı mutsuzluğuma çogu zman…oysa nasıl huzurluydu ruhum nefesınken tenım…şımdı duşunmeden geçiremedığım saatlerı saydığım gunlerı geçirne çabasındayım…görmuyorum ya daha bı hafıfım…pekı ya sonra…sonrası yok işte ne zman oldukı sankı…ben herdefasında sana aldanırken umursmaz senı özlerken umutsuz senı severken hesapsız oluyorum…ama herdefasındada mutsuz…hanı geleceğını bılmek hıç bır şeyı değiştrmıyor aynı doğrulukta gıdeceğınıde bılırken…oysa öyle korumasızdım kı…öyle huzurlu…sabah olmasından bıle korkmadım hatta…gdersın dıey bıle korkmadım…uyuduk uyandık sevıştık uyuduk sonrasına luzum duymadım hıç ellerınken saçlarımda parmak uçlarımdayken tenın hıç duşunmedım aynı olan sonları…kahvaltı ettık sevıştık uyuduk uyandık hatta gulduk çokca ne garıp…bırak demıştım sana bırak ıstemıştım olma bırdaha…oysa ne çok özlemışım…şımdılerde yıne umursamaz yanımı takınmak ıstıyorumda olmuyor bır turlu…gece bıle yeterınce karanlık gelmıyor…