içimdeki sıkıntı dışıma taştığında dışımdaki dunya içime sığmadığında hayata çok eğreti kalıyormuşum gıbı hıssedıyorum…oysa hava parmak uçlarımı hıssedemeyeceğim kadar soğumuşken üşüyor olmamın hiçbir ilginç yanı kalmıyor…guzel bır fılmden sonra tüm raslantısal guzel anlara bunca yıl nekadar az rastlaşmış olduğumuza oturup hayıflanıyoruz bır sure…