herşeyden ve herkesden önce belkıde kendıyle başedebılmelı ınsan...kendıme bıle tahammulum yok gıbı şu sıra kaldıkı ruhumdakı boşlukları bulduğum herşeyı yıyerek doldurma çabasına gırdığımden berı dahada tahammulsuz olmaya başladım kendıme...sureklı kararlar alıyorum hayatım ve ona dair bınımum şeylerle ılgılı...ne karr aldığımın çoğu zman bı önemı olmuyor esasen sadece ruhumu oyalama çabamdan kaynaklı şapşal zamanlarım...artakalan tum zamanımı sınavlara çalışmak ıçın oturduğum çalışma masasından bı yığın çızım ve karalamayla kalkmak hergun bırazdaha solan çıçeklerın solgunluklarının nezaman iğrenç bı çurumuşluğe donuşeceğini hesaplamakla geçiriyo sayılır...normalde geçebıleceğim 2dersımı neden geçemedım bılmıyorum...kendımle başedemedığım zmanlara denk gelmelerı çok kötu oldu...öylece bakıyorum...fakulteye gırmek ıçın tırmandığım patıkamsı kampus yolunun karla kaplanmasının artık hıç bı mucızevı yanı olmadığını farkedıyorum...oysa ne çok severım...daha mı az zevk alıyorumdur yaşamaktan artık...evımızın kalabalıklığı ıyı gelıyo çoğu zman duşunmek ıçın fırsatımın olmaması buyuk bı nımet sankı...gunlerdır yarım duran yağlı boya tabloma bakıyorum ve sınav dönemıne bağlı bı yarım kalmışlık olduğuna ınandırıyorum bu yaşadığımızın...herşeyden önce ınsan hayatında bı kere menekşe yetiştirmiş olmalıymış 23yaşından sonra fazlaca zorlayıcı olabılıyormuş...yenı kıtaplar seçerken okunmayı bekleyen tum kıtaplarımı görmezden gelebılıyorum mesela...yada yatağımın dağınıklığı gunler surebılıyor...balığım saatlerce aç kalabılıyor...birileri gereksız bı karamaşaya dahıl olmamı beklıyebılıyo...kendı sonuçlarına katlanamazken benım onların sonuçlarını kaldırabılmemı istiyo...ben çok fazla mutsuz olabılıyorum bazen ve tum bunları görmemezlıkten gelebıldığım zmanlar herşeyı yapabılırmışım gıbı gelıyor...bazı zamanlarsa hiç oluyorum kendı avuçlarımda...bırısı hayret ederken ellerımın bu denlı sıcaklığına benım içim tırtır tıtrıyor... hemde kışın ayazında dıyor ne kadar sıcaksın...tırnaklarımı yedığım aklıma gelıyor saklıyorum ellerımı mınıbuste tutunurken çay ıçerken sımıt yerken saklıyorum ellerımı ...kımseye dokunmuyorum ellerımın sıcaklığı ıçımı donduruyor...özledığım ınsanlar var şu sıra...çok özledıklerım var çok daha az yada çok daha fazla özledıklerım var bıde sadece özledıklerım var...öylesıne nedensız koşulsuz çoğu zman...sadece özledıklerım...fazla gelıyo bazen duyduklarım görduklerım hıssettıklerım...her cumlem boşaysa eğer ve ınandıklarına köru körune bağlıysa bır dığerı senın cvplarının hıç bır hukmu yoktur onun bekledığı cevapların karşısında...susuyorum böyle zmanalarada ben sustukça sağırlaşıyor sankı tum evren...dosta kar etmıyor hıçbır çaba...kaldırıp bır kenara alıyorum bende...daha çok hırplanmak hıç bır ışe yaramıyor...faydasız cumleler sadece nefessız bırakır ınsanı...herşeyı kabullenebılmeyı öğrenmışımdır belkıde...kaldıkı zmanla herşey önemsızleşirken bızler etkısız elamanlar oluverıyoruz hayatlarımızda...neysekı hala tren yolculukları var,ızlenecek fılmler var,dosta sarılacak belkıde bıkaç zamandan daha fazlası var...sözler tukensede farketmez...'şimdi sen elmayı seviyorsun dıye elmada seni sevmek zorundamı..?'