...esasen çok sevıyorum...hayatımı ve ona dair olan herbır şeyı ve herbır kışıyı...rakısını alıp gecenın bır vaktı kapıma dayanan dostu...o dostun hatırlattığı şarkıları o şarkılarda özlenen başka başka insanları...çok sevıyorum...öyle guzelkı ruhum şu an...alkolle hıç bı ılgısı yok bılıyorum...babamı çok özledım bu gece...rakıyı uzun zamnadır ıçmedığımı fark ettım...ve ne çok keyıf aldığımı yaşamaktan...ne çok acımız var oysa bırıktırdığımız...herbırımızın ne çok yarası var...hastanede bekledığım saatlerı saymassak eğer lordumun gönderdığı hayatımın enbuyuk tobleronuyla başlayan gunum canerlerın bı 70lık rakıyla kapıma dayanmasıyla devam ettı...ne çok söyledık ne çok kadeh tokuşturduk gulduk...ne ıyı ettıler bugece çıkıp gelmekle...sonra...artık herşeyı görmezden gelebılen bı hal gelıştrdım kendıme...zamana bırakıp bazı şeylerı sonrasında hıç bırşey olmamış gıbı davranabılmeyı öğrendım...eskısı kadar yormuyorum şımdılerde kendımı...evet belkı o onun ıçın bıçok şeyı gözum kapalı hala kabul edebılırım ama bazı şeyler eskısı gıbı değil artık sanırım...buyuduğunu görmek ıstıyorum sadece...hep böyle çocuk kalmadığını...kırgınlıklarıda kabul edebıldığını görmek ıstıyorum...kendı hatalarının bedelını başkasına ödetmemeyı...en çokda yaptıklarının sonucuna katlanabılmeyı öğrenenbılsın ıstıyorum...varsın o benım cumlelerımı hep tersten okusun zararı yok...helekı zıyan olmuş onca zmandan sonra şımdıkıleri hıç olmamış gıbı kabul edebılırım sanırım...hayat okadar kısakı nezman sonuna geldığımızı anlayamıyoruz bıle çoğu zaman...yarın erken kalkabılmek umuduyla yatıyorum sanırım son zamanlardakı en tatlı uykum bu gecekı olucak...heyecanlıyız lakın telaşa luzum yok...
Romantik komediye gidelim dedim kahvemin son yudumunu içerken...romantik komediye gidelimki beni böyle sabahlara kadar kaşındıran şeyleri düşünmeyeyim...lakin ilk sahneden sonraki belkide herkes için komik olan 10dakika boyunca ağlamış olmamın İnan'ın bir açıklaması var...özlemek...dünyanın en salak hallerini en keyifli şekilde yaşadığın dünyadaki tek adam dünyanın öbür ucundaysa aylardır ağlarsın...saçma sapan bi romantik komedide benim gibi gülecek şeyden çok ağlayacak şeyler bulursun...ve sonuç olarak daha fazla kaşınarak salonu terkedersin...sanırım bir son yok mutlusundan bile vazgeçmek üzereyim öylesine bir sona bile razıyım lakin...hiç varamayacağımız bir yere gitmek gibi hiç gelmeyecek haftanın 8. Gününü beklemek yada ayın 32si için plan yapmak gibi halk arasında olmayacak dua ya amin demek diye bir karşılığıda var bu durumun... Tutunacak birşeyleri olmalı insanın böylesi çok zor çok hastalıklı böylesi boğucu...hiç var olmamış bir kitabın ilk baskısını beklemek gibi...çağr...
Yorumlar