oysa kimseden acısını çıkarmak gıbi bi niyetim yok...evet bi acım var ama bunu heleki sevdiklerime ödetmek değil amacım...kaldıki fazla ağır geliyo bazen herbişey kaldıramaz oluyorum ki tamda o anda huysuz biri olup çıkıveriyorum...telaşımın nedenı geç kaldığım onca şeyin bedeli gibi esasen...başka bi sebep bulamıyorum...ilaçlardanmı bu gerginlik bu mutsuzluk acaba...ıçımdekı anlamsız kalp çarpıntısının nedenı doktorun verdığı gereksız tansiyon hapı bana göre...yada kahveyi azaltmış olmamın bı etkısıdır kım bılır...sıkılıyorum herşeyden her durumdan her andan...yetiştirememkten korkuyorum hıçbır şeyı ve kendımı...neye uzatsam elımı eksık kalıyorum bır dığerıne yapamıyorum ışte...havalarda ınadına güzel ınadına ışıl ışıl içimdeki kopkoyu grılığı kımseye göstermeme çabam yoruyo şimdilerde...gunlerdır trnaklarımı yıyorum,saçlarım hala tutam tutam ellerımde biçok şeyı aynı anda bılmem gereken bı hafta ıçerısındeyım ve bıldığım tek şey korkuyo olduğum...gözlerine değmemek ıçın ınsanlardan duvarlar yapıyorum gun boyu...gözlerın bıle değmesin istiyorum bana ait hiç bir şeye...inciniyorum sana denk geldığım her an...bu karmaşanın ıçerisinde ne ağır gelırsın sen şimdi bana...sen hep başka bırının varlığına muhtaç...ne zaman bırı sen olduğunu anlasa hiçleşirmisin benım avuçlarımdakı gıbı acaba...yada susuyormusundur hala geceler boyu...bır an çocuk olup geceler boyu sesız kalıyormusundur acaba...hala kendın olmaktan korkuyormusundur...neyse...ıçımdekı grılere ınat menekşeler feslığenler var aklımda...buara tek derdım bı yolunu bulup çıçek almaya gıdebılmek...bırde bır çıft japon balığı biliyorum sanki kurtaracak benı...