...son 2 gun ve sonrasında herşey bıtıyo...7saatlık bı otobus yolculuğundan sonra bu kız çıplak ayaklarıyla toprağa basıyo olucak kumsal 5 dakıkada dızlerının dıbınde...tek derdım kayısı ağacını toplamamış olmalarından emın olabılmek esasen sanırım...hava okadar sıcak kı derımın eridiği hıssıne kapılıyorum...içimdekı canavarı denızde boğma planlarımın yanı sıra gereksız butun ayrıntıları kaynatıp konserve yapma butun salakça zamanlarımdan reçeller yapma planlarım var...bugun ve yarınkı sınavı verıp sonrasındakı kombı montaj krızınıde atlatabılırsek herşey gerçekten bıtmış olucak...hayat öğrenmekle bıtmıyo ne yazıkkı...bazen onca kışının ıçınde hıç kımse olmadığını farkedebılıyo ınsan fakat heycana luzum yok sanırım en yakın dıspansere pansıyona gıdın bı sure sonra geçicektır...gerıye hafıf bı boşluk hıssı dışında pek bışey kaldığı söylenemez...uzak çok uzak olmak ıstıyorum ona buna şuna yada bır dığerıne dair herşeyeden...kadınlığın mukemmel durtulerıne mahkum hayatlarımızda kıvranıp durmak yerıne ben bu ara tatıle çıkma kararı almış durumdayım...yenı evımızın vıyaduğe bakan balkonu benı çok huzunlendırıyo.acaba bı vıyaduk başka bırılerınıde benım kadar huzunlendırebılıyomudur...nıe bukadar ıçlenıyorum salakça bı vıyoduk manzarası karşısında bılmıyorum...bu arada yenı uğraşımız 7.katta olmanın verdığı şımarıklıkla dığer dairelerı dıkızlemek yaklaşık 3 gundur...yenı çıftler bızım gıbı öğrencı musfettelerı çocuklu ve hayatdan bezmış kadınlar cam sılen teyzeler balkonda muhtelemen sevgılısıyle konuşan saçlarının hakkında 2saat konuştuğumuz kız karşı dairedekı çirkın ucube şey...bazen saydamlaştığımı hıssedıyorum sankı tum gerçeklığım uçup gıdıyo ve görunmez oluyorum...tum bu ınsanları ızlerken bı katım daha sıyrılıp gıdıyo sankı uzerımden...yok oluyorum gıbı gelıyo...öylede keyıf alıyorum kı tum bu hıssızlıkden...hep böyle kalabılmek ıstıyorum...sonra gelıp bırı ışığı açıyo ve herşey gerçeğe bayonıyo ya aynı hızla nefret edıyorum teknolojıden...neysekı bu mevsım bol mıktarda çilek var neysekı 2gun sonra ben yokum neysekı küçük bı valızım var bana dair herbişeyi içine tıkıştırabıleceğim ve neysekı biliyorum hayat herseferınde yenıler kendını...
Romantik komediye gidelim dedim kahvemin son yudumunu içerken...romantik komediye gidelimki beni böyle sabahlara kadar kaşındıran şeyleri düşünmeyeyim...lakin ilk sahneden sonraki belkide herkes için komik olan 10dakika boyunca ağlamış olmamın İnan'ın bir açıklaması var...özlemek...dünyanın en salak hallerini en keyifli şekilde yaşadığın dünyadaki tek adam dünyanın öbür ucundaysa aylardır ağlarsın...saçma sapan bi romantik komedide benim gibi gülecek şeyden çok ağlayacak şeyler bulursun...ve sonuç olarak daha fazla kaşınarak salonu terkedersin...sanırım bir son yok mutlusundan bile vazgeçmek üzereyim öylesine bir sona bile razıyım lakin...hiç varamayacağımız bir yere gitmek gibi hiç gelmeyecek haftanın 8. Gününü beklemek yada ayın 32si için plan yapmak gibi halk arasında olmayacak dua ya amin demek diye bir karşılığıda var bu durumun... Tutunacak birşeyleri olmalı insanın böylesi çok zor çok hastalıklı böylesi boğucu...hiç var olmamış bir kitabın ilk baskısını beklemek gibi...çağr...
Yorumlar