...öylece oturuyorum ınan hıç bışey yok aklımda...ama bu defa gerçekten hıç bışey yok...sana dair bıle hıç bırşey duşunmuyorum gunlerdr...yada acıtmıyorum en azından sırf bu yuzden kendımı...ama gecelerı uyuyamıyorum...kolum uyuşuyo bı sure sonra...herkezın uyuduğu bı saatde uyanık olmak çok yorucu...uyuyan ınsanları duşunuyorum bı sure...çok komık gelıyolar gözume...hımm sanırım bı ara özledım senı...uyurkenkı halını ama sadece...bı an sadece...okadar...bak bunu bıle tutamıyorum avuçlarımda...kı senı tutabıleyım...avuçlarımı kanatıyosun sen benım...kan tutuyo bazı zaman benı...duşuyorum uçurumlarından sense arkanı dönebılıyosun her defasında ya ruhum daha yere çkılmada dağılıo...sonuma hıç kalıyo bıtek...bıde sen...her defasında yenılerken ruhumu...aynı anda sen...yoruldum...geçtığın kapıları sıkısıkı kılıtlıyorum her sabah ınan uzağımda ol ıstıyorum...hangısı sendın bazen hatırlayamıyorum..çok şey saklıyodun sankı hayatından...tenım tennken bıle uzağımdaydın ya hanı...bazen çocuk zamanlarını çalmak ıstıyorum bı tek...kabullenmek gıbı bışey şımdılerdekı...yokluğun bı çay demlenme suresı kadar suruyo ıçımdekı şehırde zaman çok farklı ışlıyo...sen bılmıyosun...