Ana içeriğe atla
...huzursuzluğumun nedenını kıme bağlasam acaba dıye duşunup dururken...vazgeçiyo gıbıyım ben tum artakalanlardan...şimdilerde bırını dılemek gıbı ertesı gune...onunla uyanmayı hayal etmek gıbı yada...nedenını bılmıyorumda sadece yanımda olsun ıstedım...tum bu salak saçma zamanlarımı kaldırıp atasım var camdan...olmasını ıstedığım bı çok şeyı bı sonrakı zamana ertelemekten çok sıkıldım...gıdebılme ıhtımalıne sahıp olmak ıstıyo gıbı ruhum...hıç bılmedığım bı şehre gıtmek ıstemek yenıden hiç bilmediğim bı anı yaşamak için hemde...uykularım öyle karman çormankı şu sıralar gecelerı sabahlara kadar uyuyamayıp...sonra akşamın bı vaktıne kadar temızlık yapan komşu teyzelerın gurultusu eşlığınde uyuma çabası verıyorum...sonrasında salak zamanlar sonrasında uyku sersemlığı...sonrasında gelen gıden...sonrasında ben ve yalnızlığım...korkularımı duşunmekten kaçıyorum... bılıyorumkı ne zaman düşünsem...sonrasında kendımı çokça uzucem...gıtmek var sankı aklımın biyerlerınde...görmezden gelmek ıster gıbıyım...neden o adamda kaldı aklım dun gece...ve ben dığerını neden böyle özlerım...herşeyın geçebılıyo olmasına olan ınancım tek gerçeğim gıbı sankı...yıtrdığımız tum zamanlar içimi ürpertiyo...dahasına gucum yok gıbı...geç kalmaktan korkar gıbı ruhum...arka sokakta bırısı çığlık atıyo ben kulaklarımı kapatıp şarkı söyluyorum...gereksız tum çabam bılıyorum...ayaklarım üşüyo...uyumamak için dırenıyo sankı tum vucudum ruhum nasıl yorgun...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

neçok özlüyorum bazı zaman onu...ne çok sevmiş yüreğim gözlerini...ne çok alışmış tenine ruhum...yabancı biri oluşundan şimdilerde gözlerimi dolduruyor hatırlattıkları...zaman ne hızlı ne acımasızca geçip gitmiş yanıbaşımızdan...bırden bambaşka şehirlerde bambaşka insanlar olarak buluvermişiz kendimizi...oysa bazen daha dun havuçlu tarçınlı kekin kokusuna karışan muhabbetlerimiz varmış gibi daha dun sol omzunda uyuyakalmışım gıbı...uyandığımda çoktan gıtmıştın ve ben çok başka bır hayattaydım senden ısık yılı uzakta...ınsan herşeye alışıyor lakin...gidenin yeri muthış bır hızla doluverıyor...unutulmuyor belki ama geçip gidiyor tum önemli gibi görünenler...ve bir adam çıkıp paldır küldür giriveriyor hayatıma...senın elllerimi tutamadığın tum deniz kenarlarında ellerimi tutuyor senın yatamadığın uykularda bana sarılıyor...benden önce hep eksikmiş hep yarımmış gibi seviyor benı...öyle tanıdık geliyorki sevgisi tıpkı benım senı sevdiğim gibi tanıdık bi his ve ben sırf bu hıs ıçın bıle seve...
...belkıde haklıydı bırçoğu...belkıde ben fazla heycanlanmıştım -ebılırdık dedeğimiz herşeye...ve belkıde ben hıç gereği yokken olmanı istemıştım...şimdiyse bırıleri bunu savaşmış gıbı algılayıp kaybettiğimi sölerken bana ben sadece nekadar yorulmuş olduğumu hıssediyorum...çokta dışında bırınn vazgeçmememi sölemesine şaşırarak hemde...neyden nasıl vazgeçilmesinki...bırıleri çoktan başka bı gezegene gıtmişken...avuçlarımdakı soru işaretlerı artık çok daha fazla ağır gelırken...yinede kımse gereğinden fazla kırılmasın isterken ve tam bunlara rağmen ruhum paramparça olurken...susarken konuşmak isterken...yokken...var olmanı dilerken...en çok kendine güvenırken ona inanmak isterken...saklarken herkesden...incinirken...diğeriyken...severken...uyurken...sabah olurken yalnızken...dokunurken...beklerken...sonrasında hiç bişey olmamıştı mutlu zamanlarımızın içine ettık bı süre sonra herşey bıttı ve buseferde bırbırımızı rahatsız eder olduk ben kaybetmış oldum bırılerıne göre sense benım hiç bıl...
...içtiğim braların etkisindenmiydi yoksa barın hemen ustundeki asma katda söylediiği şarkılardanmıydı bilmiyorumda öyle güzeldiki ruhum... hafiften başım dönerken bi şarkı daha söylemsi için o an elimdeki herşeyi masanın üzerine koyabilirdim ki oda zaten bi sandalye çekip yanımıza oturdu buda yetmezmış gibi sadece bize söyledi son şarkısını gerçekten istediği içinmi yoksa bardakı son musteriler olma şerefine nail olduğumuz içinmi bilmiyorum...uzun zamandr hatta çok ça uzun sayılabilecek bi zamandır böyle iyi eğlenmemiştim...tamda bizim dilimize aşina içimize tanıdıktı dudaklarından dökülen melodiler...ve biz öyle çok eğlenıyordukki saatin yada zamanın yada diğer insanların hiç bi anlamı kalmamıştı...sadece o biz ve biralarımız bide tuzlu fıstık kabuklarımız...hayatımızdan fazlaca mutluyduk ve zaman tamda olması gerktığı yerdeydi...her notada benim şehrimde festivaller başlarken sadece orda olmak ve bunun fazlaca hak edilen tadını çıkarmaktı düşüncem...tek düşüncemdi elleri...nedenin...