...sabahtan beri hiç durmadı kar...öyle guzelkı nekadar soğuk olduğu umrumda bıle değil butun gun evde uyuklayıp her gözumu açtığımda gökyuzunden dökulen kar tanelerını göruyo olmak çok keyıflı...şimdilerde kötu zamanlara rağmen çokca keyıflı hayat...kar yağınca çoucklaşıyo ruhum hiç bişeyın okadarda önemı kalmıyo ve daha çabuk geçiyo geçmesı gereken herşey...özlenen şehrin sokaklarında yurumek daha geçen akşam hemde,sonrasında yanağım tren camının garantısınde uyumak...sonrasında mutlanmak bırazdaha...kendı kendımı acıttığım her ana hayıflanıyorum...benı acıtmasına izin verdığım herkez için uzuluyorum...gene koltuğumun uzerınde birıkmış durumda tum kıyafetlerım gıdıp onları toplıcam bıde yatağımla kıtaplığımın yerlerını değiştrdım bırazda böyle olsun...odamın buutn dağınık yanlarını toplayıp hızaya soktuktan sonra salondakı köşeme geçip sıcak kahvenın yanında kitabımı okucam gözum hala dışarda yağan karda...öyle huzurlukı içim belkıde herşey fazlasıyla olması gerektığı gıbıdır tek rahatsız edici olan benım olmasını ısteyıpde olmadığını görduğum şeylerdır...önemı yok şu sıra esasen bunun bıle...nasılsa hayat yenıler kendını...(((=