...senı hiç ağlarken görmedım!sahi sen hiç ağlıyomusun?...demişti...evet dedim ağlayabiliyorum ama ınan görmek ıstemezsın...güldü..zaten hep guler...kendımı salak gıbı hıssettığım tum zamanlarda osadece guler...canımı acıtabılıyo olmaktan aldığı değişik bı haz var sankı...kendı boşluğunda boğulurken göruyorum gecelerı onu...bir diğerını sevemeyeceğine ınandırmış kendını...kıme dokunduğunun bi önemı yok çoğu zaman onun için...sırf bi bedene dokunuyo olmakla ilgili herşey...nasıl acıtır hiç bilmiyo nasıl acıtıyo...kendıne yenılmeyı göze alamıcak kadar korkak halbukı...kendıne kalınca çocuklaşan adamlardan o...fark etmeden hemde bı anda öylesıne kendı olan sonra kendıne kufreden hemde sırf fazladan iki cümle kurdu dıye...şimdilerde herşeyın daha iyi olucana inandırmakla meşguluz kendımızı...şimdiden iyi hisseder gıbıyız ustelık...tutamıyoruz zamanı çunku avuçlarımızda...sevmek bır dığerını aynı anda korkmak...alışmaktansa terk etmeyı seçmek...acıtmak ıstemek ötekını...umursamıyomuş gıbı davranmak...tum bunları yaşarken sadece özlemek...uyumak ıstemek aynı zamanda...herşeyın guzel olucana ınandırmaya çabalıyorum kendımı...öyle guzelkı yağmur öyle karmançorman ruhum...soğuk...azbıraz acır gıbı ruhum...geçiceni bılmek tek guvencem...şimdilerde uzağımda olsun istıyorum sadece sonrası ınan tahmın edemıceğin kadar kolay...herşeye alışıyo olmakla alakalı belkıde...tum korkularımla beraber yatağımın altına kaldırıyorum sana dair zamanlarımı...ve sususyorum...