...benı acıtmaktan vazgeç artık...tüm eksık zamanlarının acısını ruhumdan çıkarmaktan vazgeç neolur...sana yaklaştığım her an kendımden uzak kaldığım zamanlara denk gelıyo...saatlerı gerı alıyorum bikere daha...evın butun camlarını açıyorum...senı duşunmuyorum bı sure ruyalarıma kapanlar kuruyorum...geceye teslım edıyorum nefesımı...senı özledığım tum zamanlarda nefessiz kalıyorum...renklı boyalarımı kaybetmışım bulamıyorum...benı bırak dıye beklıyorum ben beceremıyorum...hıç olmamışken hemde sen...var gıbı yapmışken tum zamanlar boyu...gece kelebeklerı var gökyuzunde...bazı zaman anı tasarlıyorum herhangı bır karede...kocaman bı hıç içine çocklar yerleştırıyorum...guzel bulutlar asıyorum gökyuzune...gölgeler düşürüyorum sokaklar çiziyorum şehırler kuruyorum...geceydı hemde...nasıl üşümüştu tenım nasıl sana muhtaç hemde...ama bı bılsen nasıl lazcıvertdı gece nasıl soğuk tenım...ben nasıl uzağım sana...sen nasıl çocuksun bana yakın olduğun tum anlarda...sana karşı tek zaafım belkıde...bana ait hıssettığım tek yanın...şimdılerde kendıme kalabılmek için çırpınıp duruyorum...uzağımda ol yeter gıbı sankı...varlığın azbıraz acıtmaya başladı canımı...