...ve bir günün daha üzerini çizip bir sonrakine geçiyoruz...beklentilerimizi ve iyi dileklerimizi tüm diğer abuk subuk ayrıntılarımızla birlikte camdan atıp sadece nefes alabilme lüksümüzü kullanıyoruz...gölgesi düşerken ruhuma benden önceki herşeyin ben sadece yanımda olduğun zamanlarla ilgilenmekteydim!!!tutamadığım tüm dakikalar içindi tüm bu nefessiz kalışlarım...dudağında unuttuğum mavilikler yüzünden,anlatamadıklarım yüzünden,dokunamadığım zamanlar ve tüm bu evren ıterketme planlarım yüzünden herşey..çok zor...inan çok zor...ve biliyormusun şimdilerde yokluğun umrumda bile değil...biçok şeyin nedenini merak etmekten vazgeçeli çok oldu sanırım...
Romantik komediye gidelim dedim kahvemin son yudumunu içerken...romantik komediye gidelimki beni böyle sabahlara kadar kaşındıran şeyleri düşünmeyeyim...lakin ilk sahneden sonraki belkide herkes için komik olan 10dakika boyunca ağlamış olmamın İnan'ın bir açıklaması var...özlemek...dünyanın en salak hallerini en keyifli şekilde yaşadığın dünyadaki tek adam dünyanın öbür ucundaysa aylardır ağlarsın...saçma sapan bi romantik komedide benim gibi gülecek şeyden çok ağlayacak şeyler bulursun...ve sonuç olarak daha fazla kaşınarak salonu terkedersin...sanırım bir son yok mutlusundan bile vazgeçmek üzereyim öylesine bir sona bile razıyım lakin...hiç varamayacağımız bir yere gitmek gibi hiç gelmeyecek haftanın 8. Gününü beklemek yada ayın 32si için plan yapmak gibi halk arasında olmayacak dua ya amin demek diye bir karşılığıda var bu durumun... Tutunacak birşeyleri olmalı insanın böylesi çok zor çok hastalıklı böylesi boğucu...hiç var olmamış bir kitabın ilk baskısını beklemek gibi...çağr...
Yorumlar