Çocuk…Sil yüzünden tüm yalanlarını bu şehrin.Topla kalbini cadde cadde, sokak sokak…Kazı ayak izlerini birer birer gri kaldırımlarından…Bakma yüzlerine hiç…Görme onları…Çocuk bu kez ağlama…Bu kez git.
Gölgeni, ismini sil yavaş yavaş…Giderken bu kentten tükür yüzüne yalnızlığının…Kalbini, kendini sök yavaş yavaş…Giderken bu kentten sakın ağlama sus…
Unut!Ne yaptı sana!Unut!Ne söyledi!Unut!Ne varsa vazgeçtiğin…
Yüzünde korkularla…İçinde çığlıklarla…Kalbinde simsiyahlarla... Nereye gidiyorsun?
Hep bu şarkılarla…Kıymetsiz dualarla…Utanmaz bir yağmurla…Nereye gidiyorsun?
Yolları, duvarları geç yavaş yavaş…Giderken bu kentten bir piç gibi bırak yalnızlığını…Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş…Giderken, terk ederken savur yüzüne yalnızlığının…
Ve unut ne yaptı sana!Unut neler anlattı!Unut ne varsa vazgeçtiğin!
Yüzünde korkularla…İçinde çığlıklarla…Kalbinde simsiyahlar…Nereye gidiyorsun?
Hep bu şarkılarla…Kıymetsiz dualarla…Utanmaz bir yağmurla…Nereye gidiyorsun?
Yüzünde korkularla…İçinde çığlıklarla…Kalbinde simsiyahlar… Nereye gidiyorsun?
Bu sahte baharlarla,Kıymetsiz dualarla…Utanmaz bir yağmurla…Yine mi gidiyorsun?
Çocuk…Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği…Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı…Çevir gökyüzüne başını…Bakma arkana!Daha sert basa basa, daha güçlü!Anlat bu kara şehrin yollarına ak adımlarınla!Gitmek yenilmek değil kazanmak da!Gitmek gitmektir işte…Hepsi bu.