..''.belkide eski aşkım depreşmişti tamda herşeyi unutacakken...görüşünüşte aşık olduğum adamları terk edip şehirleri cezalandırıyorken..terkettiğim kaçıp kurtulmaya çalıştığım kendimdim...aslında öfekem kendimeydi benım...kimseden öğrenebileceğimbir şey yoktu çünkü biliyordum''...ve kalmak düşüncesiydi herseferinde beni çıldırtan bi gün gidecek kadar güçlü olamamk korkusu...diğer insanların hastalıklı bi bağlılıkla çakılıp kaldıkları şehirler gibi bağlanmak korkusuydu herhangi bi şehre...ne çok üzmüştü insanlar ruhumu ne çok yormuştu...şimdi farklı bi huzur içimdeki sankı herşey susmuş gibi...yakında şehrime yenıden karnavallar kurulur sağır eden sesizlıkler zamana gömulur...ve biz her karede biraz daha hayata dair olurken bize ait kılarız tüm güzel zamanları...bu günlerde o adamın bana anlattıkları gelıyo aklıma...ve kocaman bi hiçlik hissi gelip oturuyo içimdeki şehrin en kalabalık caddesine...ölece orda brakıyorum onu sokak köpekleriyle...susmuştum susuyordum dahada susmaya nıyetlıyım...biliyomusun nedenını artk hiç merak etmıyrum tüm bunların...hayatımın tek affedilmez yanısın sadec bunu biliyorum...kanyaktanda nefret ediyorum...