...bu günün en önemli olayıydı belkide sabahın köründe parkın girişinde yerdeki eski eşyaları satan amcadan aldığım bakır bileziğim...nekadar güzeldi nekadar bana ait hissetmiştim ve nekadar mutlu olmuştum sabah sabah üstüne bide kelebek figürlü bi kolye hediye edilmişti şahsıma günün seftesini yapma şerefine nail olmuşum bilmeden...bende yaşlı amcanın yalancısıyım öylededi ve elime koyuverdi kolyeyi...avcumdaki kelebek burnumdan içeri girdi sonra kulaklarımdan önce aklımın odalarında uçuştu bi süre tam sokağın köşesini dönüyordumki birden kelebekler bastı içimi ve ben gözlerimde kelebekler uçuşurken hiç bişey düşünmüyordum...sonrasındaysa hiç bişeydi...hiç..hiç işte canım bildiğin hiç hani şu en tanıdık olanından...birileri canınızı yakmak isterken sizden çok uzakken ...birileri çokça söylerken susmak nedir bilmezken...o çok uzağınızdayken ve artk geçmişken yinede bazı bazı düşündürürken...geride fazlaca bişey kalmamışken hatta siz azbiraz mutlu hissetmişken...ama yinede korkarken en sevdiğine bile bu denli uzak kalmışken...hala birlerinin var olucağına olan inancımı zorluyorum sanki...cebimdeki çakıl taşlarını birbir yere brakıyorum beni daha kolay bul diye belkide.. arkamda her seferinde izimi brakıyoum braktığın izleri siliyorum kokundan kurtuldum dün gece bide artık rüya görmüyorum geceleri susamıyorum sana sonra biliyomusun artk ben seni pek özlemiyorum alıştım olmamana...sonrasında en sevdiğim şeyeri yapıyorum bugünlerde yine çokça konuşuyorum hemde senin dinlerken hafiften benimle eğlendiğin gibi heycanlanarak kuruyorum her cümlemi öle silik değil üzerine basa basa herkelimenin her hecenın vurgusunda parmak ucumda hissederk tenini...ve güzel fotoraflar çekiyorum güzel çocuklar görüyorum ve öyle güzel gülümsüyolar ki çantamdaki renkli şeketlerden avuçlarına brakıyorum sesizce öyle ürkeklerki teşekkürü gözlerinden okuyorum kafalarını okşayıp devam ediyorum yürümeye yaşlı insanlar görüyorum çokca mutsuzluk biriktrmiş hayat onların eşiğinde ama öle güzel öpüyoki o teyze beni sanki herseferinde karşılaşır gibi o mahallede ve o şarapcı öle içten ikarm ediyoki son yudumunu...diyorum ki hala birileri hissederek yaşıyo demekki hala birileri bir diğerini hiç bi nedeni yokken sevebiliyo...peki niye tüm bu mutsuzluk zamanları...yok öle mutsuz falan değilim de içimde bi hüzün sonbahara ait sanki... dahada var oysa...göze yasak dile tuzak belkide falaca uzak o eski dostu çok özlemekle ilgili bilmiyorum...bilmdiğim onca şeyle birlikte sarıp sarmalıyıp kaldırıyorum...ve bak yine sabah oluyor ...ben başka bi kentde...denize hasret martıları var bu kentin bide üzgün kadınları...güzel çocukları...şimdilerde bakır bileziğim ve güzel çocukları bu kentin bir sonraki güne minnetdar uyanıyorum...sadece beni bul istiyorum izimi brakıyorum kokunu duyduğum yere...tüm güzel zamanlarımı sana saklıyorum...