...ve üç dediğimde atlıyoruz...1...2...sen şimdi bundanda korkarsın...korkma korkma şaka yaptım atlamıyoruz hiç biryerden...haha bırılerı gerçeklerı duymaktan korkarmış çokda iyi yüreklıymış hahhaa sonrasında kendi dünyasındakı polyanalardan futbol takımları kurarmış hıhıı...o adam kımı severmışde sölıyemezmış kım daha fazla mutsuz olmuşta savaşlar varmış kim kazanmış kim kaybetmış...dahil olmadığım hayatlara ait olduğum kanısınada nerden varıyosunuz şehirler terketmış olabılırım bikeredaha düşünmuşte hatta çekip gidebılırım bıle...kime ne...özel dediğin hayatlarımız çoktan başkalarına konu olmuşken ben sadece yazık oldu diyorum onca şeye...o inanmak istediğine inanırken ben sadece sana inanamıyorum şimdilerde ve ruhumu nasılda hafıfletmış olduğuna şaşıyorum beş harf iki hece...bitti...hahha ne tuhaf diymı tuhaf olmasıda bukadar kolay olmasıyla alakalı esasen...bitti ve geçebılıyor olmasıydı en önemlısı...bunun onunla ilgili olan yanı düşmüş olduğum bu salakça ruh halleri ki bunlarında geçebılıyor olması buyuk şans diymı...lakın bu salakça halin bır dığeri tarafından yaşatılması da ayrı bi mutsuzluk verici unsur hemde hiç gereği yokken şimdi geçmıştekı böluk pörçuk cümlelerini hatırlıyorumda ençok bırbırımızı kaybetmektenmı korkmuştuk napmıştık bız napıyorduk ben bunları sorarken sen her defasında herşeyın güzel olacağına dair tümceler serpiştiriyordun sağımıza solumuza...bunların tek nedenı sendin ve benım umuruma dahıl uğrayamıcak durumdaydın henuz...ötekıler umurumda bıle değilken hala kimin nasıl bı kurguyla vurgulayıp pembe dızı tadında izlediğiyle hiç ilgilenmıyorum...oysa kumdan kaleler yaptığımızn farkındaydık oysa enuzun o kanyağın tadı kalmıştı damağımda oysa o merdıvenlerden hiç beraber inmemelıydık oysa hiç masallara inanmamalıydık nekadar çok oysamız vardı oysa bız hiç olmamız gereken bı yerdeydık de sen bunları bana yaşatmamalıydın...herşey bırazdaha mutlu olmak adınaydı oysa...neyse...