kuramadığı cumleler herneyse farkında değil ama fazlasıyla incitir cinsten ruhumu...esasen beni böle korkutmamalı tamda fazlaca sevmeye başlamışken yanımda olma ihtimalını...şimdi olmama ihtimalını düşünüorum da en baştan hiç yakıştıramıyorum...ne bu mevsime ne şimdiki zamanlara nede bizim üzerimize...pek bi eğreti duruyo gibi...ama içimden bı ses çok daha fazlaca üzülmeye hazrlıklı olmak gerek diyo...bağışıklık kazanmış olması ruhumun buyuk bi avntaj benı benım için terkederken her seferinde bir diğeri bu seferkı belki farklı olur diyo...içimdeki bahara dışımdakı zaman hiç uymuyo...eksiltiyo kuramadığı cümleler zamanımızı o hala farketmıyo...madem öyle bırak şehrimin kuslarını serbest de benım ruhum hafflesin benım zaten hep geveze yanlarım uzen zamanlarım var...herşey bıraz daha mutlu olmak adınayken...incitilmemek gerek inciltmemek gerek...aldatılmış hisetmek bile fazlaca yorarken...şimdilerde...susma sakın ve bilmiyomuş gibi yapmak değiştırmıyo masalların sonunu unutma...uyuyunca geçsin istiyorum herşey ve güzel zamanlar hep bana ait olsunlar...inan tahmın ettiğinden çok daha fazlaca incındım...gereği yok esasen tum bunların...ben sadece sana inanmak istemiştim...