...ceplerindeki korkular banamı ait acaba gerçekten...mutlumu hissetmeliyim kendimi yoksa şanslımı...insanların beni kendilerinden koruma gibi bi zahmete girio olup içimde uyandırdıkları kahramanımmı olmak nietindeler acaba sorusunu göz ardı etme çabamı bi anlasalar esasen tüm üzen yanları yok olup gidecek...bukadar iyiniyet fazla bana...yeterince anlam kayması yaşarken ruhumun budenli imla hatalarını kaldırabileceğini hiç sanmıyorum lümuzumuda yok zaten...dün yazdığım koca bi sayfa yazının tek bi tuşla silinmiş olmasına beklediğim halde aramamasına ayağımı vuran ayakkabıya yanıma almayı unuttuğum kazağa ve tüm bunlara neden olan bana öle sinir oldumki bulduğum ilk boş yerde yatıp uyudum...kalkarkalkmaz kahve içmiş olmam tezemin hazırladığı kahvaltı tekrar kahve güzel hava eski arkadaşlar sevdiğim şehirde olmak hiç biri düzeltmedi...hiç bişey yazmak istemiyorum...bişeyde yok zaten...kendi korkularınızın faturasını bana çıkarmayın...bölesi daha az acıtır herkesi...beni kendinden bile korucak kadar düşünüosanız haytımdaki kötü adamlar kim...