tutamadığımız tüm zamanlarımız gibi içimize batıyordu zaman zaman yaşadığımız tüm mutlu zamanlar...ve yarım yamalak kurulan cümlelerle yanlış bişey sölememe gayreti uzun zamandır görüşmemişliğin tedirginliğiyle dahada sakaça bi hale getiriyodu herşeyi...oysa geçmişti geçmişte kalmıştı ve yapılabilecek hiç bişey yoktu...eski fotoğrafların hatrlattıkları ufak bi gülümsemenin ötesine geçemesken çokda acıtmış sayılmazdı...geçmişte kalan için şimdiki zamanda pek fazla yapılacak bişey bulamıo insan esasen...iki gündür sürekli filim izliyorum sahneler birbirine karışıyo...hele dünküler tekilanında etkisinden olsa gerek uzun zamandır olmadığım kadar güsel yapmıştı kafamı...kim kırdı bizi böle kim bukadar inciltti nasılda koruyamadık...nasılda önemsizleşti herşey bir anda...yemek yemiorum sanırım iki gündür bide fazla kahve içmeye başladım biliorum midem ağrıcak en kısa zamanda...sebzelerime dönmeliyim pekala biliorum...trnaklarımı bile yemey başladım...hiç bişey istemiorum içimde frtınalar yenk düşerken yelkinlilerim ben sadece ölece izlemek taraftırıyım...hiç bişeyin bi nedeni yok şu sıralar...olmasnın nekadar gereksiz olduğunu sölüorum birileri iyiki beni tanımış olduklarını sölüo bense sadece pişman olmasınlar istiyorum...