Ana içeriğe atla
tamda az önce uykumdan uyandırılmış olmamın muhtemelen yazacaklarım uzerinde etkısı olacaktır ki şayet uyandırılmamış olsaydım blog yazma gibi bi fikrim yoktu...madem uyumuorum derste çalışamıyorum buna bağlı olarak çünku nezaman çalışmaya çalışsam aynı anda bunyemde bi uyuma isteği beliriyo...bide kendimi mutsuz hissettiğimde böyle oluyo ki ozamanlar öğrendimki sevgili beynım ruhumu korumaya çalışıyomuş beni uyutarak...tüm üzen yanlarımdan kendimi...ve kuramadığım tüm cümlelerimden kurtanmak için beni...teşekkür ederim...bu gün bide ona teşekkür etmek istedim birzamanlar beni çok sevdiği için...bahar gelmekle gelmemek arasında bocaladığı anları yaşıyo gene...bizlerse gelmiş olma ihtimallerine sevinip keyiflı fotoraflar çekiyoruz sağda solda güzel zamanlar şimdilerdeki...bide içimdeki şeytanlar olmasa...düşündümde güzel zamanlara aslında o şeytanlara uyuyo olmam neden sanırım esasen...görmek istediğimiz kareleri yitirmişsek yada en azından yitirmiş olma ihtimalımız varsa su sıralar pek ala sıkkın olabilir canım ki aklıma geldikçe sıkılmıyo olduğumu kimse iddaedemez...elbette istediğim üzere yaşadığım zamanlar şimdikiler...öteki olmak canımı skıyo sanrım kimseyi zorlamak değil amacım telaşa luzum yok ben kendi içimde çözerim...bırakta biraz daha uyuyayım geçer inan bana...daha önckiler gibi...yanında olmak fazlasıyla eğlenceliyken şimdilerde beraber baktğımız her karede tamlamak gibi hayatın bi parçasını daha...ellerinin soğuk olup olmadığını bilmek gibi o anda...amalar varken yeterince pişmanlıklara luzum olmadığını düşünüyorum kesinlıkle...birazdaha mutlu olabilmek adınayken herşey şimdiki zamanları birilerini üzmek için kullanmamalı gelecek zamanda...sadece emin olmak istiyorum yanımda olmak istediğinden...ve itiraf ediorum asla emin olamayız bir diğerinden bunca zaman kendimizden bile emin olamamışken...geçen gece izlediğim filmi çok beyenıcek olmanla ilgili bi heycan benımkısı sanırım nie böle çocuksu bi yanım var inan bende bilmiyorum kahvenın yanında gelen tarçınlı kalp kurabiyeler ne kadar güzeldi hala aklımdalar snin kalbin benimkınden buyuktu çok kıskanabiirdimde benmki daha tarçınlı diğe kıskanmadım seni bugün(((=tutamadığımız zamanlar var ne yazıkkı yaşayıp geçtiğimiz ve bi sure sonra bize ait olma yetisini kaybeden hatırladıkça güzel olsalarda fazlasıyla üzen...insan olamamızla ilgili bişey sanırım bu sahiplık durtusu henuz çözmuş değilim ve aslında öğrenmek istediğimdende emin değilim...ama biliyorum acilen uyumalıyım yarın berbat bi gün olucak sabah uyanmak işkence negiyicene karar vermek acı verici bi araf tecrubesi sonrasındakı sabah tarfiği ve okula varma anı bi nevi nirvanaya ulaşma hihii...ilk tren kaçta var acaba oğu expresine atlayıp bir.iki.üç.nıçk bi sonrakı durak.dört.beş...evet evet beş iyi insem iyi olucak küçük çocuklar olsa mesela sokaklrda koşturan ne biliyim beni mutlu edicek bişiler olsun tamda görmek istediklerimden...güneş olsun mesela sonra köy çşmesi olsun şöle taştan örülmuş falan hani fatorafı çekilesi canım çeşmelerden...yeşil renkli tren vagonları olsun...uçurtmalar olsun gökyuzunde...renklı şekerler olsun ellerimde...yenı yollar yenı hayatlar yenı zamanlara ihtiyacı var ruhumun...güzel zamanlar şimdilerdeki bi sonrakıleri düşünmuyoruz heycanı gidiyo gözumuz kapalı oynuyoruz bu aralar...iyi sabahlar okuyucu birazdan gün doğacak üzerimize...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bekle dedi gitti Ben beklemedim, o da gelmedi... Ölüm gibi bir şey oldu ayrılık Ama kimse ölmedi... özdemir asaf
...1hafta 3200km yol 35 saatden fazla yolculuk...hatay,maraş,antep,urfa...güneydoğunun güneşi başka doğuyormuş gerçekten...havada baharat kokuları lımon çıçeklerınınkıne karışmış ne çok dınlendı duruldu ruhum...ne zaman başladı ne zman bıttı anlamadım bıle...o gun bar sandalyesınde hakan gıdelım mı dedığınde gıdelım lan demıştım ama lafta klamasın gıdelım...gıttıkde gerçekten...ıyıkıde gıtmışız...okadar çok tatlı yedımkı butun yolculuk boyu bundan sonrakı bı 3yılı şekersız geçirebılır bunyem sanırım...hatayda 3gun yettıremedık gezmeye yer görmeye...helekı serın yolda özkan abının mısafır ağırlama şeklının bızım kafamızdakı mısafırlık ve evsahıplığı kavramlarını altust edışını hıç unutmıcam sanırım...bızım kahke ve çay bekledığımız ıkramın çok başka bışekılde gerçekleşmış olmsı şoku atlattığımız andan ıtıbaren fazlaca keyıflıydı...en son ballantınes şışesıyle titüs tunellerınde koşturuyoduk sanırım samandağ yakınlarında...hatay sınırlarındakı butun ilçelerinde kunefe yemiş olmanın haklı...