bomboş...içim dışım tüm kent...bomboş...dün bugün yarın....bomboş insanlar akıllar hayatlarımız bomboş...birilerini taktir ederken bom boş hissediyorum kalabalık haytlarımızı kıskanırken kendime hayıflanıyorum şimdilerde...çok sakinim ve korkuyorum bu halimden geceleri çok konuşup deli ediyorum odadaki kızları...gceleri uyumuyorum içimde geç kalma korkusu hatta fazlasıyla zaten geç kalınmışlık hissi...kuramadığım cümleler tam olarak anlatmak istediklerimi ifade edebilir bunlar hep biraz eksik kalıyo farkındayım ama hiç iyi değilim fazlasıyla geveze çokça sakinim...mavi önlüklerimizin altına renkli çoraplar giydiğimiz zamanlarda nezamn büyümüş olucamızı tartışırken birde baktımki çok olmuş...ben hala gerksiz bi ton cümle kurup biton insanla muhattap olurken fazlaca yaşlanmış ruhlarımız...sıkılmış sıkışmış yetersiz ve bomboş hissederken kendimi...nasıl canım acıyo tüm ölen çocuklara ve diyorum ki şimdi sadce ben değilim bomboş olan...öle gereksiz insanlar nefes alırken başka bi toprağın çocukları hayalleriyle birlikte gömülüyo şimdilerde...