kalabalık,aynı zamanda bomboş tüm caddeler...arkamdaki adımlar tanıdık nefesi uzak hatırlamaktan yorgun...gnler sonra üşümek yeniden hemde bu denli tanıdık bi şehirde...sevdiğim sokaklarıyla,caddeleriyle,hatırlattığı mutsuzluklarıyla,ve aşklarımla...budenli özlenen ve yoran içinden nehir geçen bu şehir...biras zayıflamış,siyah gene yakışmış ,yorulmuş,belkide unutmuş...cvabı olmayan sorular aklımda elimde kırmızı fülarım o çok sevdiğim botlarım sevdiğim bu kent ve o adam hayatımın 3.tekil şahsı bana uzak, bana yitik, bana silik, bana ağır ,bana hata,bana tuzak...bense geçiceğinden emin...hala bi yanım ondayken...kendimle cebelleşiyorum gene...oyuncak zaferlerimle mutlu olmaya çabalıorum birinin gelip kahraman olmasını istiyorum...uçabilio olsun duvarlardanda geçebilsin hatta kahraman kostümü bile giysin...acır sabahlarım bi süre şimdilerde...zaten tanıdık bu koku...şehirler terketmek yetmio kendinden kaçmaya...martılar bile seni hatırlatıyodu bir başka şehirde bu şehirde sen yokmuşsun gibi nasıl davranayım şimdi...keşke bu denli acıtmasaydın ruhumu...sabahlarımı acıtıo cevabı olmayan sana dair sorular...sen kimbilir hangi günün sabahına uyanıyosun...