insan ençok kendine benzeyen bir şehre dönerken acı çekermiş...tanıdıkdı busefer tadı bu mutsuzluun budenli tanıdık bi şehre dönerken nasıl olabilirdiki...ve tanıdıktı bakışı bu denli acıtmasına rağmen ruhumu...bakmasaydı daha iiyiydi ya bakmasaydım bende ardıma...gerçi geçti uzun zaman olmasada...birazda bu yüzden bu kente kırgınlığım...bu kentden kaçışım...silipde başlayabilsek keşke en baştan heryeni hayat bi öncekinin sayesindeyken nekadar zor unutmak herşeyi farkında olmak ne denli yorucu...kocaman bi valiz aldım bukenti sığdıramıcaağım kadarda küçük aynı zamanda tüm canımı acıtan sevdiklerim gibi zaten bi önckide bisonraki gibi...yanlız bugün diil yani önceki zamanlara dair benim mutsuzluğum...eskiydi tüm zamanlar eksikti onun bakışları...tanımaktan bile korktuğum hayatımın 3.tekil şahsı sen bana sadec mutsuzluklar ekledin...
Birdaha asla eskisi gibi olmayacaktı artık ve biz bunun ağırlığının altında kalmış paramparça ruhlarımızla devam etmeliydik...belkide devam etmemeliydik henüz bilebildiğimiz zamanlarda değildik...ülkelerde savaşlar başlayıp biterken hala yeterince inandırıcı gelmiyordu ölü insan vücutları...hayatımız manipüle edilmiş bi haber tadında olmaya başlamıştı...ve hiç olmadığımız kadar hırçındık artık hatanın her defansında bir diğerimizde olduğuna inanmak isteyen yanlarımız birbirinizi seven yanlarımızın çürüyor olmasını fırsat biliyordu sanki...acımasız birşeyler vardı ve biz hiç birşey yapamaz durumdaydık...birbirimizden bunca uzak yerlerdeyken biz bile hiç olmadığımız kadar acımasızlaşmıştık artık...o beklenen gün gelmiyordu dahada kötüsü gelmeyecekti de ve artık ikimizde bunu biliyorduk...yinede dilimizin ucundakiler bir diğerinden çok kendimizi fazlaca acıtacak cinsten olduğundan birtürlü çıkaramıyorduk kelimeleri...kelimeleri derleyip toplayıp düzgün cümleler kurmanın derdındeydık ...
Yorumlar