Ana içeriğe atla
günlerdir uyuyorumda uyanmak istemiorm,okuyorumda hiç bişi hatırlamıorm,kurtulmak için yapışıp kalan bu mutsuzluktan kapıorum gözlerimi açtığımda gün bitmiş oluo bide aklımda o...susadığım geceler gibi sabaha onunla uyansam hiç şikayet etmm belki !bitsin istiorm sadece...bu şehir sıcak şimdilerde tozlu bunaltıcı...özledim demeye utanıyorum dilimi ısırıorum susuyorum bi bu mide bulantısı bide uyuma ihtiyacı bi de bu koku...bitek bu koku kaldı geçsin die beklerken hiç istemiorum yitirmeyi...içimdeki şehirde karnaval zamanıydı oysa sen gittin ışıklar söndü çocuklar hep uyuyo umutsuzluktan içimdeki, şehire kış geldi...özledim demeye dilim varmıyo...benm olmayana el uzatmak gibi şimdilerde sana aşık olmak...öncelerde nekadar keyifliyse şimdilerde utandırıcı incitici sana aşık olmak...geçsin die bekliorm geçmio...söyliyemediğim tüm şeyler gibi anlatamadıklarım gibi,kuramadığım tüm tümceler gibi,dokunamadığım tenn gibi uzak sana dair zamanlar...unutmak isterken her anı hatırlamak sarmak sarmalamak kaldırmak sahiplenmek...haklı çıktına öfkelenmek...yanılmadını görüp ezilmek,ve sonunu bile bile kapamak gözlerini tüm kırıcı gerçeklere...uyandığımda yoktun sen oysa içimdeki şehirde daha sabahın körüydü heryer sen kokuyodu...bi gün daha geçti daha nekadar var...bitsin istiorum artık bu sızı...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bekle dedi gitti Ben beklemedim, o da gelmedi... Ölüm gibi bir şey oldu ayrılık Ama kimse ölmedi... özdemir asaf
...1hafta 3200km yol 35 saatden fazla yolculuk...hatay,maraş,antep,urfa...güneydoğunun güneşi başka doğuyormuş gerçekten...havada baharat kokuları lımon çıçeklerınınkıne karışmış ne çok dınlendı duruldu ruhum...ne zaman başladı ne zman bıttı anlamadım bıle...o gun bar sandalyesınde hakan gıdelım mı dedığınde gıdelım lan demıştım ama lafta klamasın gıdelım...gıttıkde gerçekten...ıyıkıde gıtmışız...okadar çok tatlı yedımkı butun yolculuk boyu bundan sonrakı bı 3yılı şekersız geçirebılır bunyem sanırım...hatayda 3gun yettıremedık gezmeye yer görmeye...helekı serın yolda özkan abının mısafır ağırlama şeklının bızım kafamızdakı mısafırlık ve evsahıplığı kavramlarını altust edışını hıç unutmıcam sanırım...bızım kahke ve çay bekledığımız ıkramın çok başka bışekılde gerçekleşmış olmsı şoku atlattığımız andan ıtıbaren fazlaca keyıflıydı...en son ballantınes şışesıyle titüs tunellerınde koşturuyoduk sanırım samandağ yakınlarında...hatay sınırlarındakı butun ilçelerinde kunefe yemiş olmanın haklı...