ortasından muhakkak bi derenin geçtiği beceriksizce boyanmış manzara resimleri yapardık çocukken,bide uçan şemsiyenn mutlaka var olduğu sonbahar resimleri...ilk baharın ilk günleri oysa ama sonbar gibi bi gün bugün ,uçan şemsiyeler var insanların elinde...hepsi ıslanmış sırılsıklam...öyle güzelki sokaklar nasıl mutluyum bu sonbahardan kalma kasvetli yağmurlu soğuk ve rüzgarlı güne uyandım diye...eskiden olsa yenilmiş şimdiyse kazanmış olduğumu hissttiğim zamanlar yaşıyorum...değiştim değişiyorum...kendimi'herşey daha güzel olacak 'tümcesine inandırma talimleri yapıorum bu aralar...bu havada nede güzel giderdi özdemir asaf şiirleri...zaman yitmiş herkes gitmiş,bir biz kalmışız ortada hala elimizde ogün yediğimiz elma şekerleinin sapları...ama tatlarını unutmuşuz çoktan unuttuğumuz biçok şeyle birlikte...gerçekten bukadar yalnızmıydık herzaman söylesene...hepsinin gelmesini beklememeyi öğrenmek ama teker teker döneceklerini bilmek gidenlerin...söylenmeyen sözler okurum asılı kalmış bi yerlerde içim burkulur sonra kaldırır bikaç parça bişey asarım bende üstlerine...ne şimdi bitti ne birazdan bitecek hepsinin gelmesini bekleme biri gelmeyecek...